บทส่งท้าย
นิรันดร์แห่งค่ำคืนหนึ่ง

โยชิโรจ้องมองกระดานที่หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้า แววตาสงบ นอกกระจก แสงเย็นของดวงจันทร์สะท้อนอยู่บนตัวหมากรุกและตัวหมากราชา สามทุ่มครึ่ง บาร์เกือบเต็ม

นิ้วของเขาคลำแหวนแต่งงานที่ตอนนี้เขาสวมอยู่อย่างแผ่วเบา รอยยิ้มสงบแต้มอยู่บนริมฝีปาก

เมื่อคุณกลับมา เขาพึมพำเป็นครั้งที่เท่าไรไม่รู้ ดวงตาจับจ้องเก้าอี้นวมว่างเปล่าฝั่งตรงข้าม เราจะเล่นเกมของเราให้จบ

เวลาดูเหมือนหยุดลงตั้งแต่ค่ำคืนแห่งชะตากรรมนั้น โยชิโรไม่รู้สึกถึงความเร่งร้อนของความหิวอีกต่อไป ไม่รู้สึกถึงความกระวนกระวายของความกระหาย หรือแม้แต่น้ำหนักของความเหนื่อยล้า ตัวตนของเขาที่แปรเปลี่ยนไปแล้ว หลุดพ้นจากความกังวลทางโลกเหล่านี้

ผมนี่โง่จริงๆ เขาหัวเราะเบาๆ ทั้งชีวิตผมค้นหาความหมาย แล้วก็เพิ่งมาพบเอาตอนนี้เอง

เขายกมือขึ้น ชื่นชมประกายของแหวนแต่งงานของโกมาโยบนนิ้วตัวเอง สำหรับเขา มันคือสัญลักษณ์ของสิ่งที่ผูกทั้งสองไว้ด้วยกัน คือหลักฐานของสายสัมพันธ์ที่อยู่เหนือความธรรมดา

ตอนนี้ผมพร้อมแล้ว ที่รัก เขาพูดกับเก้าอี้ว่างเปล่า ผมเข้าใจบทเรียนแล้ว ชีวิตเป็นเพียงเกม และเราทุกคนคือตัวหมากบนกระดานอันมหึมา

โยชิโรโน้มตัวเหนือกระดาน พินิจการจัดวางของตัวหมากราวกับกำลังตักตวงปัญญาอันลึกซึ้งจากมัน ในจิตใจที่สงบลงของเขา ตัวหมากแต่ละตัวแทนช่วงหนึ่งของชีวิตเก่า ที่ถูกละทิ้งเพื่อแลกกับความเข้าใจใหม่นี้

ผมเป็นเหมือนตัวหมากที่พบมือของตัวเองแล้ว เขาพึมพำ ประกายอ่อนโยนฉายอยู่ในดวงตา เมื่อไรผมจะได้เล่นเคียงข้างคุณอีกครั้งเสียที?

รอบตัวเขา ลูกค้าดำเนินค่ำคืนของตนต่อไป เสียงสนทนาและเสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงจอแจอันคุ้นเคย ที่กล่อมโยชิโรอยู่ในภวังค์ เขาอยู่ในโลกของตัวเอง ซึ่งเต็มไปด้วยการรอคอยที่จะได้พบโกมาโยอีกครั้ง และเล่นเกมของทั้งสองต่อ

ผมเสียใจที่เผลอหลับไป เขากระซิบด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความเคารพ มันไม่คู่ควรกับคุณ กับเกมของเรา แต่ตอนนี้ผมตื่นแล้ว ตื่นยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา

ลมวูบหนึ่งพัดผ่านบาร์ ทำให้แสงไฟเต้นระบำ โยชิโรยิ้มด้วยความคาดหวัง

ผมจะรอคุณ เขาสัญญากับราตรี ไม่ว่าจะหนึ่งสัปดาห์ หนึ่งเดือน หรือชั่วนิรันดร์ เกมของเรายังไม่จบ ที่รัก และคราวนี้ ผมจะอยู่ตรงนี้จนถึงที่สุด