บทที่ 12
การตื่นของโยชิโร

ผมลืมตาขึ้นทันที ประสาทสัมผัสตื่นตัวแม้อาการเมาค้างจะกระหน่ำอยู่ในกะโหลก แสงไฟของบาร์ทิ่มแทงจอตา แต่ผมไม่กะพริบตา กลิ่นที่คุ้นเคย หวานและชวนมึนเมา ลอยมาถึงผม

ผมนิ่งไม่ขยับ ใบหน้ายังคงแนบอยู่กับกระดาน ตอนนั้นเองที่ผมรู้สึกถึงมัน แหวน... ในกำมือที่กำแน่นของผม... ความสั่นสะท้านแล่นไปตามสันหลัง ผมแง้มนิ้วออก กลิ่นหอมนั้นลอยมาจากแหวน ราวกับเธอทิ้งแก่นแท้ของตัวเองไว้ในนั้น ทองอิสระวางอยู่ข้างๆ หันด้านที่ว่างเปล่ามาทางผม ที่ขอบกระดานไม่มีอะไรเหลืออยู่อีกแล้ว แปลกดี ควีนขาวหายไปแล้ว

ความทรงจำของค่ำคืนนั้นหวนกลับมา กิโมโนสีเข้มของเธอ เสียงหัวเราะที่ทำให้ผมสั่นสะท้าน ริมฝีปากของเธอ... เรือนร่างอันน่าทึ่งนั้น ที่ขยับตัวหมากราชาอยู่ระหว่างนิ้วเรียว

ใบหน้าของเธอค่อยๆ กลับมาทีละน้อย ผมดำที่ล้อมกรอบเค้าหน้า ดวงตาลึกล้ำที่ดูเหมือนอ่านผมออก ท่วงท่าที่แม่นยำจนน่าหลงใหล...

เธอจงใจทิ้งแหวนวงนี้ไว้ให้ผมหรือ? หรือแค่ลืมไปเฉยๆ? การจากไปอย่างกะทันหันของเธอทำให้ผมฉงน การที่ผมผล็อยหลับไปทำให้เธอหนีไปหรือ? หรือเธอจำต้องไป โดยทิ้งแหวนวงนี้ไว้เป็นหลักประกันว่าจะกลับมา?

ขณะที่ความคิดของผมพันกันยุ่งด้วยคำถาม ผมสังเกตเห็นกระดาษโน้ตแผ่นหนึ่ง² พับไว้อย่างประณีต อยู่ที่มุมกระดาน ผมหยิบกระดาษปริศนานั้นขึ้นมาช้าๆ ด้วยความงุนงง นิ้วของผมสั่นเล็กน้อยขณะคลี่มันออก

ข้อความที่เขียนด้วยลายมือ ผมอ่านมันทั้งที่หายใจไม่ทั่วท้อง รอยยิ้มเริ่มผุดขึ้นบนริมฝีปากแล้ว นี่เป็นลายมือของเธอหรือ? ผมสอดมันใส่กระเป๋าอย่างทะนุถนอม

เมื่อคำพูดเหล่านั้นทำให้อุ่นใจ ผมจึงหันความสนใจกลับไปที่แหวนทอง มันหนัก และเรียบลื่นอย่างเหลือเชื่อเมื่อสัมผัส

ผมยกแหวนขึ้นใกล้ตา ตรวจดูทุกมุม พลิกไปมา เพ่งมอง พยายามถอดความรอยสลักที่แทบมองไม่เห็น... หัวใจของผมเต้นแรงเมื่อตัวอักษร 駒妖³ ปรากฏขึ้นในฉับพลัน สลักอยู่ในเนื้อโลหะ

คลื่นแห่งความสุขท่วมท้นผม โกมาโย... ในที่สุด ผมก็รู้ชื่อของคุณ

ผมสวมแหวนแต่งงานเข้าที่นิ้วโดยไม่ลังเล มันพอดีอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับถูกทำขึ้นเพื่อผม