บทที่ 11
ห้วงลึกแห่งตัณหา

เลือดสูบฉีดอยู่ในเส้นเลือดของผม และความร้อน... เริ่มเหลือทน

ผมพยายามจ้องกระดาน ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อรวบรวมความคิดให้เป็นทาง

ทุกครั้งที่เธอโน้มตัวมาขยับตัวหมาก กลิ่นหอมของเธอ ซึ่งเป็นส่วนผสมของมะลิยามค่ำคืนกับไม้หอมล้ำค่า ก็ตีขึ้นศีรษะผม ในความสลัวของบาร์ ผิวของเธอดูราวกับเปล่งแสง ผมอดไม่ได้ที่จะมองตามส่วนโค้งของต้นคอเธอ ให้ตายสิ ผมเป็นอะไรไปนี่?

ตาคุณเดินแล้วค่ะ เธอกระซิบ

ผมสะดุ้ง เพิ่งรู้ตัวว่านิ่งค้างอยู่

ตัวหมากปนเปกันไปหมด ทุกอย่างเริ่มพร่ามัว

ผมเงยหน้ามองเธอ สายตาของเธอปักเข้ามาในดวงตาของผม ผมเห็นบางอย่างในนั้น... หรือไม่ก็ผมเพ้อไปแล้วโดยสิ้นเชิง

คุณไม่เป็นไรใช่ไหมคะ โยชิโรซัง? เธอถาม เสียงของเธอดูเหมือนดังมาจากที่ไกลแสนไกล

การได้ยินเธอเอ่ยชื่อผม ทั้งที่ผมไม่เคยบอกเธอเลย ทำให้ผมว้าวุ่นยิ่งกว่าเดิม ผมอยากตอบ บาร์ดูเหมือนกำลังหมุนอยู่รอบตัวผม

ผมหลับตา หวังว่ามันจะผ่านไป แต่แม้เปลือกตาจะปิดสนิท ผมก็เห็นแต่เธอ ใบหน้าของเธอ ริมฝีปากของเธอ... บ้าเอ๊ย ผมกำลังจะสติแตก

เมื่อผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทุกอย่างก็รวนไปหมด กระดานตรงหน้าเสียรูปทรง ตัวหมากลอยอยู่ราวกับภาพลวงตา ผมกะพริบตา พยายามตั้งหลักให้ได้

แต่ไม่มีอะไรสมเหตุสมผลอีกต่อไป เส้นขอบเลือนหายไป ทุกอย่างเต้นระบำอยู่ในหัวผม ผมกำลังหลุดลอยไปโดยสิ้นเชิง

ทันใดนั้น ท่ามกลางความยุ่งเหยิงนี้ มีภาพหนึ่งที่คมชัด แหวนทองบนเนื้อไม้เปลือย ทองอิสระ ทองของตัวหมาก ทองของแหวน... อิสระ นิ้วนางที่ว่างเปล่าของเธอ เธอเองก็เป็นอิสระแล้วด้วยหรือ? ผมฝันไปหรืออย่างไร?

ภาพนั้นทำให้ผมฮึดขึ้นมา ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย ผมยื่นมือไปที่กระดาน นิ้วอันสั่นเทาพยายามคว้าตัวหมากตัวนั้นไว้ก่อนจะจมดิ่ง

ผมเงยหน้ามองเธอเป็นครั้งสุดท้าย ใบหน้าของเธอพร่ามัว แต่เธอดู... ใจดีหรือเปล่านะ? เธอลุกขึ้นช้าๆ เรือนร่างของเธองดงามจนแทบลืมหายใจ

โลกพลิกคว่ำ ศีรษะของผมหนักราวตะกั่ว กระดานพุ่งเข้าหาผม ตัวหมากกระจัดกระจาย

สิ่งสุดท้ายที่ผมจำได้คือสัมผัสของไม้ที่หน้าผาก

แล้วก็ไม่มีอะไรอีกเลย