บทที่ 10
ทองอิสระ
ตำแหน่งบนกระดานซับซ้อนขึ้นแล้ว ถึงขั้นดุเดือดด้วยซ้ำ
ครั้งหนึ่ง คู่ต่อสู้ผู้งดงามของผมโน้มตัวมาทางผม และผมเห็นเธอเลื่อนนายพลทองของเธอ ด้วยแขนอันอ่อนช้อย เข้ามาจนถึงในแนวของผม
เธอเพิ่งเข้ามาในแดนของคุณค่ะ
เธอพึมพำ ดวงตาเป็นประกายแห่งชัยชนะ ตอนนี้ฉันปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระได้แล้ว
พูดจบ เธอก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ยิ่งขึ้น ราวกับจะจูบผม ขณะที่ดวงตาของเธอไม่ละไปจากดวงตาของผม เธอกำลังเล่นกับผมอยู่หรือ?
เธอพลิกตัวหมากกลับด้านโดยไม่ปล่อยมือ ด้านหลังว่างเปล่า ไม่มีตัวอักษรใดๆ มีเพียงเนื้อไม้สีอ่อน
ในโชกิ ทองไม่เคยถูกพลิกหน้าค่ะ
เธอกระซิบ แต่ที่นี่ เราเรียกมันว่าทองอิสระ
จากนั้น ด้วยความเชื่องช้าที่จงใจ ผมเห็นเธอจับแหวนแต่งงานไว้ระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ แล้วรูดมันไปตามนิ้วนาง อ้อยอิ่งอยู่ที่ข้อนิ้วแต่ละข้อ ราวกับจะยืดชั่วขณะอันเหลือเชื่อนี้ออกไป
และในระบำของนิ้วมืออันชำนาญนั้น เธอถอดแหวนออก แล้ววางมันลงอย่างสงบบนด้านที่ว่างเปล่าของตัวหมาก ตรงที่ควรจะมีชื่อสลักอยู่ ก่อนจะยืดตัวขึ้นในที่สุด ตัวตรงราวกับเจ้าหญิง
ผมนั่งอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น พินิจงานศิลปะมีชีวิตที่เธอเพิ่งสร้างขึ้นต่อหน้าต่อตาผม และเสิร์ฟมาบนกระดานตามตัวอักษรเลยทีเดียว
เธอช่างงดงามเหลือเกิน ผมพบว่าตัวเองฝันอยากจะคว้าเธอไว้ อยากจะกินเธอเสีย
เสียงดังกะทันหันในบาร์ดึงผมกลับสู่ความจริงอย่างรุนแรง ผมกะพริบตา พยายามรวบรวมสติ สายตาของสิ่งมีชีวิตนั้นจับจ้องอยู่ที่ผม