บทที่ 8
การเดินหมากตาแรก

ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงกรอบแกรบของกิโมโน เธอใช้มืออีกข้างรวบแขนเสื้อไว้ เผยให้เห็นข้อมือที่ขาวราวกระเบื้องเคลือบ นิ้วเรียวของเธอเคลื่อนเข้าหานายพลเงินตัวหนึ่ง แล้วหยิบมันขึ้นด้วยความแม่นยำที่ฟ้องถึงการฝึกฝนนานหลายปี ไม่สิ หลายสิบปี

เธอยกตัวหมากนั้นขึ้นจนถึงระดับสายตาของผม ด้วยการเคลื่อนไหวที่ลื่นไหลจนผมพูดไม่ออก แล้วในท่าเดียว เธอก็ฟาดมันลงบนไม้ด้วยเสียงคมชัด บนช่องตรงหน้าขุนของเธอ นิ้วของเธอค้างอยู่ตรงนั้นชั่วครู่ ก่อนจะถอนออกไปด้วยความสง่างามที่ทำให้ผมตะลึงงัน

เสียงจอแจของบาร์หายวับไปในทันที

ความร้อนพลุ่งขึ้นในตัวผม ผมคลายเนกไทและปลดคอเสื้อเชิ้ต

บางอย่างเพิ่งตื่นขึ้นในตัวผม ผมยืดตัวตรงบนเก้าอี้นวมแล้วสูดหายใจลึก สายตากวาดไปทั่วกระดานอย่างเป็นระบบ ประเมินตัวหมากทุกตัว หมากทุกตาที่เป็นไปได้

จะเป็นผู้หญิงก็ช่าง แถมยังงามเลิศเสียด้วย ผมไม่คิดจะออมมือให้หรอก

สัญชาตญาณนักเล่นเก่าๆ ของผมผุดขึ้นมา ความกระหายการบุกที่จับลึกถึงไส้พุง เลิกเล่นแบบกล้าๆ กลัวๆ ได้แล้ว คืนนี้ผมจะลุยเต็มที่ ช่างหัวความรอบคอบเดิมๆ กับการคำนวณงี่เง่าของผมปะไร!

ผมคว้าเบี้ยหน้าคิงของผม แล้วเลื่อนมันไปสองช่องในทิศทางของเธอ