บทที่ 7
สนธยาของดวงวิญญาณ

ในอากาศยามสนธยา บรรยากาศของความอ่อนโยนและความสุขอันเรียบง่ายโอบล้อมจุนกับโกมาโย เกมหมากราชาของทั้งสองใกล้จบแล้ว แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ลูบไล้กระดานอย่างแผ่วเบา

จุนเริ่มรู้สึกเหนื่อยอ่อนอย่างนุ่มนวล ดวงตาปิดลงทั้งที่ไม่ตั้งใจ เขากลั้นหาวเบาๆ ต่อสู้กับความง่วงที่รุกเข้ามา

ง่วงแล้วหรือ? โกมาโยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างจริงใจ

นิดหน่อย... บางทีผมควรพักสักหน่อย จุนพึมพำ เปลือกตาหนักขึ้นทุกที

โอ้ อย่าเพิ่งเลย โกมาโยยิ้มอย่างอ่อนโยน เรากำลังมีช่วงเวลาที่งดงามเหลือเกินด้วยกัน เกมใกล้จบแล้ว

แม้จะเหนื่อยล้าขึ้นทุกที จุนก็มองเธอด้วยความรักใคร่ เธอเล่นได้วิเศษเหลือเกิน ที่รัก เขาเอ่ยด้วยเสียงที่แหบเล็กน้อยเพราะความอ่อนเพลีย

ใบหน้าของโกมาโยสว่างขึ้นเมื่อได้ยินคำเรียกอันเปี่ยมรักนั้น ขอบใจนะ จุน เธอเป็นคู่ต่อสู้ที่ยอดเยี่ยม

จุนหลับตาลงชั่วครู่ หาช่วงพักสั้นๆ เมื่อเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง โกมาโยอยู่ใกล้เขามาก ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงไม่กี่เซนติเมตร

ด้วยความอ่อนโยนอันไร้ขอบเขต เธอโน้มตัวลงมาจูบเขา ริมฝีปากของทั้งสองพบกันในจูบที่เปี่ยมด้วยความละมุน จุนซึ่งประหลาดใจแต่เป็นสุข ตอบรับจูบของเธอด้วยความเร่าร้อนอันนุ่มนวล เขาโอบเธอไว้ในอ้อมแขน ดื่มด่ำไออุ่นของอ้อมกอดนั้น

ในอ้อมแขนของโกมาโย จุนค่อยๆ ไถลสู่นิทราอย่างสงบ ลมหายใจสุดท้ายที่เขายังมีสติอบอวลด้วยกลิ่นหอมของรักที่ทั้งสองมีร่วมกัน พาเสียงสะท้อนของความสุขอันสมบูรณ์ไปด้วย

โกมาโยเฝ้ามองใบหน้าอันสงบของจุนที่หลับใหลอยู่ครู่หนึ่ง ด้วยท่วงท่าที่เปี่ยมด้วยความอ่อนโยนอย่างไม่คาดคิด เธอวางเขาลงบนหญ้านุ่มอย่างทะนุถนอม เมื่อยืดตัวขึ้น เธอพินิจกระดานหมากราชา พยานเงียบของเกมสุดท้ายของทั้งสอง

รอบตัวทั้งคู่ สวนเริ่มเปลี่ยนไปช้าๆ ดอกไม้สูญเสียความสดใส สระน้ำหม่นลง ราวกับธรรมชาติเองก็ร่วมทางไปกับจุนสู่นิทรานิรันดร์ ซุ้มประตูระหว่างโลกทั้งสองปิดลงช้าๆ ผนึกสถานที่นี้และผู้เฝ้าคนใหม่ของมันไว้ในความฝันที่ไม่รู้จบ

โกมาโยยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ แววตาที่ปกติหยั่งไม่ถึงของเธอฟ้องถึงอารมณ์ที่หาได้ยาก อาจเป็นความเสียดาย อาจเป็นรักแท้ แล้วเธอก็เดินจากไปอย่างเงียบงัน เงาร่างกลืนหายไปในแสงแรกของรุ่งอรุณ

เธอทิ้งไว้เบื้องหลังสวนที่เวลาหยุดเดิน ที่ซึ่งความรักและความฝันผสานกันในการเต้นรำชั่วนิรันดร์ ดวงวิญญาณของจุนซึ่งบัดนี้ผูกติดกับอาณาจักรแห่งสนธยานี้ ค่อยๆ เข้าร่วมกับหัวใจดวงอื่นๆ ที่โกมาโยเก็บสะสมไว้อย่างหวงแหนในสวนแห่งความฝันของเธอ