บทที่ 6
พันธสัญญาข้ามภพ

ถ้อยคำอ่อนโยนของจุนยังลอยอยู่ในอากาศ เมื่อแววตาของโกมาโยหม่นลง ดวงตาลึกล้ำของเธอตรึงจุนไว้ในความลึกลับของมัน ขณะที่เงาแห่งความเศร้าสร้อยพาดผ่านใบหน้า เธอเบือนหน้าไปอย่างนุ่มนวล ขนตายาวทอดเงาบางเบาบนแก้มสีชมพูระเรื่อ

การพบกันของเรา เธอเริ่มด้วยเสียงเจือความเศร้า แม้จะราวกับต้องมนตร์ ก็ถูกลิขิตให้เป็นเพียงชั่วครู่ชั่วยาม ถ้อยคำของเธอดุจดาวตก เปล่งประกายวูบเดียวในความมืดของสีหน้าเธอ ความเสียดายอย่างจริงใจปรากฏบนริมฝีปาก ขณะที่ทุกพยางค์แบกน้ำหนักของความจริงที่ยากจะเอ่ย

จุนรู้สึกหนักอึ้งในหัวใจ ราวกับพายุที่ห่างไกลกำลังตั้งเค้า เขาจ้องโกมาโย ค้นหาประกายแห่งความหวังในดวงตาปริศนาของเธอ ทำไมล่ะครับ? เขาพึมพำ วิญญาณเป็นทุกข์ต่อหน้าความจริงที่เขาไม่ยอมรับ

ด้วยความสง่างามเป็นธรรมชาติ โกมาโยแตะกระดานหมากราชา นิ้วลูบผ่านตัวหมากราวกับจะเน้นถ้อยคำของตน มีพลังบางอย่างที่อยู่เหนือความปรารถนาธรรมดาของเรา เธอกล่าว มือเลื่อนขึ้นมาที่หัวใจในท่าทีที่เปี่ยมด้วยความเปราะบาง

จุนผู้ถูกตรึงไว้ ดื่มด่ำทุกถ้อยคำของเธอ ถูกดึงดูดเข้าหาเธอดุจเข้าหาเปลวไฟที่เขาอดเข้าใกล้ไม่ได้ ทั้งที่รู้ว่าอาจถูกเผาไหม้

เมื่อเห็นความทุกข์ที่ปรากฏชัดของจุน โกมาโยเผยรอยยิ้มหวานปนขม อาจมีหนทางอยู่ทางหนึ่ง เธอเริ่ม มือไล้ไปบนกระดานหมากราชาอย่างแผ่วเบา ถ้าเธอชนะเกมนี้ ฉันอาจหาทางตามเธอไปอยู่ในโลกของเธอได้ แต่ถ้าเธอแพ้... เสียงของเธอขาดหาย สายตาอันเข้มข้นจับจ้องดวงตาของจุน เธอจะต้องตามฉันไป สู่ที่ซึ่งเวลาและสถานที่หลอมรวมเข้ากับอนันตกาล

จุนสูดหายใจลึก ทอดสายตาเข้าไปในดวงตาของโกมาโย ประกายแห่งความมุ่งมั่นอยู่ในแววตา สิ่งที่ผมปรารถนาเหนืออื่นใด เขากล่าวด้วยเสียงที่จริงใจจนน่าประทับใจ คือการได้ใช้ชีวิตร่วมกับคุณ ไม่ว่ามันจะพาเราไปสู่โลกใดก็ตาม