บทที่ 5
ช่องว่างระหว่างความฝันกับความจริง

ในสวนที่อาบด้วยแสงที่กำลังลาลับของวัน เวลาดูเหมือนหยุดค้าง ทุกการเดินบนกระดานหมากราชามีมิติที่แทบจะเป็นพิธีกรรม ราวกับตัวหมากแต่ละตัวที่ขยับยิ่งผนึกชะตากรรมของผู้เล่นทั้งสองให้แน่นขึ้น จุนซึ่งท่วมท้นด้วยความรู้สึกไม่จริงที่เพิ่มขึ้น พึมพำว่า ผมรู้สึกเหมือนกำลังฝันทั้งที่ลืมตาอยู่

หญิงสาวลึกลับเฝ้ามองการเคลื่อนไหวของเขาด้วยความใส่ใจที่เกินกว่าเกมไปไกล ท่วงท่าแต่ละอย่างของเธอมีความสง่างามที่สะกดจิต เสียงกรอบแกรบของกิโมโนสร้างท่วงทำนองที่ทั้งแผ่วเบาและชวนหลงใหล ผมสีดำของเธอไหลลื่นดุจแพรไหมบนไหล่เมื่อเธอโน้มตัวเข้าหาเขา ใกล้จนเขารู้สึกถึงไออุ่นของลมหายใจเธอบนผิว แล้วถ้าเธอตื่นขึ้นมาล่ะ จุน ช่วงเวลาเหล่านี้จะกลายเป็นอะไร?

ดวงตาของจุนเป็นประกายด้วยอารมณ์ที่สะกดไว้ ขณะที่เขาพยายามไขปริศนาที่ผู้หญิงน่าหลงใหลคนนี้เป็น สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยประกายลึกลับที่เต้นระบำในดวงตาเธอ ด้วยเส้นโค้งอันอ่อนช้อยของริมฝีปากที่ดูเหมือนเก็บงำความลับไว้มากมาย คุณจะใช่... คนที่ผมไล่ตามในความฝันหรือเปล่าครับ? คนที่ผมตามหามาตลอด? เสียงของเขาสั่นเล็กน้อย แบกน้ำหนักของคำถามที่ดูเหมือนบรรจุทั้งชีวิตของเขาไว้ จริงๆ แล้วคุณเป็นใครกันแน่?

ฉันคือโกมาโย เธอตอบด้วยเสียงนุ่มดุจเสียงกระซิบของตาน้ำที่ซ่อนอยู่ แววตาเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนที่ดูเหมือนอยู่เหนือกาลเวลาและสถานที่

นิ้วของเธอแตะกระดานหมากด้วยความรักใคร่ที่แทบจับต้องได้ ราวกับตัวหมากแต่ละตัวเป็นพยานเงียบของเรื่องราวนับพันปี สิ่งที่เธอรู้สึกไม่ใช่เพียงภาพลวงตาหรอก จุน สถานที่นี้มีอยู่ในช่องว่างระหว่างโลกของเธอกับโลกของฉัน สวนลับที่พรมแดนระหว่างความฝันกับความจริงเลือนหาย

ถ้อยคำเหล่านี้โอบล้อมจุนไว้ด้วยความวิงเวียนอันหอมหวานปนความหวั่นเกรง ด้วยแรงกระตุ้นที่ไม่อาจต้านทาน เขาจับมือโกมาโยอย่างแผ่วเบา มองหาหลักยึดในสัมผัสนั้น ท่ามกลางพายุหมุนของอารมณ์ที่ทำท่าจะพัดพาเขาไป ผมไม่สนว่าห้วงขณะนี้จะเป็นอะไร เขากระซิบ เสียงเปี่ยมด้วยความเข้มข้นแบบใหม่ ผมไม่อยากเสียคุณไป