บทที่ 19
ดวงตาของแชมป์

ทาเคชิยังคงจ้องหน้าจอ ขณะที่เสียงพึมพำของนักข่าวดังขึ้นดุจน้ำขึ้น ใบหน้าของเขาซึ่งปกติไร้ความรู้สึก ดูเหมือนไหวกระตุกน้อยๆ เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงตามขมับ รอยร้าวเพียงแห่งเดียวในเกราะแห่งความมั่นใจของเขา

แสงจ้าของไฟฟลูออเรสเซนต์ตัดเส้นเงาร่างของเขา ทอดเงาที่ดูเหมือนเต้นระบำบนพื้นโถง รอยยิ้มประหลาดปรากฏบนริมฝีปาก รอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา คุณคิดว่าจับความจริงได้ด้วยโทรศัพท์ของคุณหรือ? เสียงของเขาซึ่งต่ำกว่าปกติมีกังวานแบบใหม่

บัดนี้นักข่าวเบียดเสียดกันรอบตัวเขา ไมโครโฟนยื่นมาดุจหอกนับไม่ถ้วน ความตื่นเต้นของสื่อ กลิ่นของเรื่องอื้อฉาวที่พวกเขาดมเจอ จู่ๆ ก็ดูไร้สาระสำหรับเขา คนพวกนี้ กับเครื่องมือและความมั่นใจของพวกเขา จะเข้าใจอะไรได้เกี่ยวกับความลึกซึ้งของหมากราชา?

ความจริง... เขาพึมพำ สายตามองทะลุผ่านทุกคนไปโดยไม่เห็นใคร ความจริงไม่ได้เป็นอย่างที่มันดูเหมือนเสมอไป เขาก้าวเข้าหานักข่าวสวมแว่นหนึ่งก้าว ร่างสูงครอบงำพื้นที่รอบตัวเธอ วิดีโอของคุณแสดงเพียงส่วนเดียวของความจริง

ความเย็นเยือกแล่นผ่านผู้คนที่อยู่ตรงนั้น แม้แต่นักข่าวที่กร้านสนามที่สุดก็ถอยหลังเล็กน้อยต่อหน้าความเข้มข้นของการปรากฏตัวของเขา แชมป์แห่งญี่ปุ่น คนที่พวกเขาคิดว่ารู้จัก จู่ๆ ก็ดูเหมือนกลายเป็นคนแปลกหน้า

ในเงาสะท้อนของบานกระจก แสงไฟในโถงวาดลวดลายอันซับซ้อน ดุจตัวหมากของเกมที่ผู้สังเกตธรรมดาไม่รู้กติกา สายตาของเขากลับมาที่นักข่าว หยุดอยู่ที่ชุดสูทสีเข้มของเธอ แสงฟลูออเรสเซนต์เล่นกลประหลาดบนเนื้อผ้า ทำให้มันเหลือบสีน้ำเงินเป็นบางขณะ

รูม่านตาของเขาขยาย โลกดูเหมือนโคลงเคลงรอบตัว สีน้ำเงินนั่น... เขาพึมพำ เค้าหน้าแข็งค้างในสีหน้าของการจดจำได้ปนความขุ่นเคือง ทำไมเมื่อคืนคุณถึงไม่รับข้อเสนอของผม? เสียงของเขาซึ่งยังคุมอยู่แต่สั่นด้วยความตึงเครียด ดังขึ้นในความเงียบฉับพลันของโถง ดวงตาเบิกกว้าง ผมจำคุณได้ โกมาโย! เปลือกนอกของความสุภาพแตกร้าวมากขึ้น คุณรู้ตัวว่าแพ้แล้ว ยอมรับมาสิ! ร่างใหญ่ของเขาโน้มมาข้างหน้า เสียงไต่ระดับขึ้นจนกลายเป็นเสียงคำราม ผมจะขยี้คุณจนแหลกอยู่แล้ว!

ความเงียบที่ตามมานั้นดังจนหูอื้อ ในล็อบบี้โรงแรมหรูแห่งนั้น แชมป์หมากราชาผู้ยิ่งใหญ่ยืนตระหง่านค้ำนักข่าวที่หวาดผวา ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความมั่นใจในสิ่งที่มีเพียงเขาผู้เดียวมองเห็น