บทที่ 18
กระจกที่แตกร้าว
ขออีกคำถามเดียวค่ะ แชมป์ทาเคชิ
เสียงนั้นมาจากนักข่าวหญิงสวมแว่น ซึ่งชุดสูทเรียบๆ ของเธอตัดกับความก้าวร้าวตามปกติของสื่อกีฬา เราขอย้อนกลับไปที่เกมเมื่อคืนนี้ได้ไหมคะ?
กล้ามเนื้อมัดหนึ่งกระตุกที่มุมปากของเขา ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้ฟังคำตอบก่อนหน้าของเขาเลยหรือ? ผมคิดว่าผมพูดเรื่องนี้ไปแล้ว
เขาตอบ น้ำเสียงเจือความดูแคลนที่เขาสงวนไว้ให้คำถามซึ่งเขาเห็นว่าเกินจำเป็น
ดิฉันอยากเข้าใจจริงๆ ค่ะ ว่าเกมนั้นดำเนินไปอย่างไร
ทาเคชิหันกลับมา รำคาญกับความดื้อดึงนี้ ผมพูดชัดเจนที่สุดแล้ว ถ้าคุณไม่—
ดิฉันหมายถึงเกมนี้ค่ะ
เธอยื่นสมาร์ตโฟนออกมา
ตู้โดยสารของชินคันเซ็นปรากฏบนหน้าจอ อาบด้วยแสงซีดของไฟฟลูออเรสเซนต์ ภาพของเขาปรากฏเด่นอยู่ในนั้น เพียงลำพัง มือของเขาลากเส้นทางอันแม่นยำเหนือกระดานที่มองไม่เห็น ใบหน้ามีสีหน้าที่เขาไม่เคยรู้ว่าตนมี
ความเงียบอันหนาทึบโรยตัวลงทั่วโถง ในบานกระจกตรงหน้าเขา ภาพของเขาแยกเป็นสองอย่างประหลาด ราวกับความจริงเองก็ลังเลอยู่ระหว่างสองฉบับของคืนเดียวกัน