บทที่ 17
ราคาของความเป็นเลิศ

เกมที่ไม่ได้เตรียมการกระดานนั้น กระทบการเตรียมตัวของคุณสำหรับแมตช์วันนี้หรือเปล่าคะ? คำถามซึ่งโยนมาจากนักข่าวหญิงที่ชุดสูทอันไร้ที่ติฟ้องถึงความทะเยอทะยาน แหวกอากาศมาดุจลูกธนู

ทาเคชิหันไปหาเธอด้วยความเชื่องช้าที่ผ่านการคำนวณ ไหล่ของเขายืดขึ้นเล็กน้อย ร่างสูงประกาศตัวในพื้นที่นั้นดุจเรือบนกระดานหมากราชา ดูเหมือนคุณจะเป็นห่วงผมนะครับ น้ำเสียงนุ่มนวล แทบจะเหมือนผู้ใหญ่พูดกับเด็ก ความดูแคลนที่ซ่อนไว้อย่างประณีตหลังฉากหน้าของความสุภาพ

นิ้วของนักข่าวเกร็งแน่นบนสมุดจด แชมป์พูดต่อ น้ำเสียงแฝงความมั่นใจที่มีเพียงชัยชนะตลอดทศวรรษเท่านั้นจะมอบให้ได้ หมากราชาคืออาณาจักรของผม ทุกเกม ทุกรูปแบบ... เขาปล่อยประโยคค้างไว้ สายตามองลงมาเหนือทุกคน เอาเป็นว่าบางช่วงของเกมก็คุ้มค่าแก่การใช้เวลาอยู่กับมัน

เสียงพึมพำแล่นผ่านฝูงนักข่าว ความยโสอันคุ้นเคยของแชมป์ฉายออกมาในทุกพยางค์ ในทุกท่วงท่าที่คุมจังหวะ แม้แต่การยอมรับอย่างอ้อมๆ ถึงเกมยามดึกนี้ก็ยังมีตราประทับของเขา เปลี่ยนสิ่งที่อาจเป็นจุดอ่อนให้กลายเป็นการแสดงความเหนือกว่า

ศิลปะที่แท้จริงของหมากราชา เขาพูดต่อพลางจัดเนกไทด้วยท่าทีแม่นยำ คือการรู้ว่าทุกรูปแบบบนกระดานมีเพียงหนึ่งเดียว รอยยิ้มครึ่งเดียวเล่นอยู่บนริมฝีปาก ราวกับเขากำลังลิ้มรสความลับที่คู่สนทนาไม่มีวันเข้าใจ

คำถามยังคงพรั่งพรูมา แต่ทาเคชิหันหลังไปแล้ว แผ่นหลังตรงดุจใบมีด เบื้องหลังเขา การคาดเดาดังขึ้นดุจฝูงแมลง แต่เขาเมินมันด้วยความไม่ใยดีแบบเดียวกับที่เขาสงวนไว้ให้ทุกคนที่กล้าสงสัยในความเชี่ยวชาญอันสมบูรณ์ของเขาเหนือเกมนี้