บทที่ 16
รอยร้าวในเกราะ
คำถามหนึ่งซึ่งแหลมคมกว่าคำถามอื่น ทำให้ทาเคชิชะงักฝีเท้า มีคนพูดถึงหมากราชากระดานหนึ่งบนรถไฟเมื่อคืนนี้ครับ
เสียงนั้นมาจากนักข่าวของช่องกีฬาแห่งชาติ น้ำเสียงที่สุขุมตัดกับความละโมบตามปกติของเพื่อนร่วมอาชีพ
แชมป์หมุนตัวกลับมา ร่างสูงตระหง่านเหนือฝูงชน รอยแสยะแวบผ่านใบหน้า ดุจภูตของความทรงจำที่เขาอยากควบคุมไว้ให้ได้ แสงไฟฟลูออเรสเซนต์ในโถงทอดเงาบนเค้าหน้า ขับเน้นความแข็งกร้าวของกราม
หนึ่งกระดาน...
เสียงทุ้มและสุขุมของเขาทำลายความเงียบ เขากวาดตามองทุกคนตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับประเมินว่าพวกเขาจะเข้าใจได้แค่ไหน ความพ่ายแพ้บางครั้งมีค่าเท่ากับชัยชนะทั้งหมดรวมกัน
การยอมรับนี้มีราคาที่เขาต้องจ่าย แต่เขาเอ่ยมันออกมาด้วยความยโสของคนที่ไม่เคยสงสัยในตนเองนาน
ทั้งโถงกลั้นหายใจ ปากกาของนักข่าวหยุดนิ่ง สายตาทุกคู่จับจ้องห้วงขณะแห่งความอ่อนแอที่ไม่คาดคิดนี้ จากชายที่พวกเขาคุ้นจะเห็นว่าไร้เทียมทาน
ประกายท้าทายวาบผ่านดวงตาของเขา ชัยชนะไม่ได้อยู่ในที่ที่เราคาดไว้เสมอไป
แชมป์หันหลังให้ผู้ฟัง ท่าทีหยิ่งผยองฟ้องว่าเขาไม่ยอมขยายความมากกว่านี้ คำถามพรั่งพรูตามหลังมา แต่เขาเมินมันด้วยความไม่ใยดีแบบเดียวกับที่เขามักสงวนไว้ให้คู่ต่อสู้ซึ่งกล้าท้าทายเขา
ร่างของเขาเดินห่างออกไปด้วยท่วงท่ามั่นใจ ทิ้งร่องรอยของเสียงกระซิบและการคาดเดาไว้เบื้องหลัง แชมป์แห่งญี่ปุ่นอาจเพิ่งยอมรับความพ่ายแพ้ แต่วิธีที่เขายอมรับก็ยังคงเป็นชัยชนะเหนือความถ่อมตน