บทที่ 15
เสียงกระซิบแห่งความกังขา

โถงของอาคารสั่นสะเทือนด้วยพลังงานพิเศษในเช้าวันนั้น การปรากฏตัวของทาเคชิก่อระลอกคลื่นในฝูงนักข่าว ร่างของพวกเขาเบียดเข้ามาข้างหน้าดุจคลื่นที่ไม่อาจหยุดยั้ง อากาศเต็มไปด้วยเสียงชัตเตอร์ของกล้องและเสียงพลิกสมุดจด

หญิงสาวเค้าหน้าละเอียดอ่อนคนหนึ่งแยกตัวออกจากกลุ่ม บัตรสื่อมวลชนแกว่งตามจังหวะก้าวของเธอ เสียงที่ใสและมั่นใจตัดผ่านเสียงอื้ออึงรอบข้าง แชมป์ทาเคชิคะ... ถ้อยคำค้างอยู่ในอากาศ รอคำตอบที่ไม่มา

คำถามอื่นๆ ตามมา กระทบความเงียบของแชมป์ดุจหยดฝนบนบานกระจก นักข่าวกีฬารุ่นเก๋าคนหนึ่ง ขมับสีดอกเลาฟ้องถึงเวลาหลายปีที่ใช้ไล่ล่าจุดอ่อนของเหล่าแชมป์ เพ่งพินิจใบหน้าของทาเคชิด้วยความเข้มข้นที่แทบสัมผัสได้ สีหน้าของเขาฟ้องถึงสัญชาตญาณของนักล่าต่อหน้าเหยื่อที่บาดเจ็บ

ทาเคชิเดินต่อไป ร่างของเขาลากเส้นตรงผ่านมวลนักข่าวที่แหวกทางให้ทั้งที่ไม่ตั้งใจ ความเงียบของเขาไม่ใช่ความเงียบตามปกติของแชมป์ที่จดจ่อกับความท้าทายครั้งต่อไป มีบางสิ่งที่ลึกกว่านั้นในสายตาที่นิ่งค้างของเขา ราวกับความคิดของเขาร่อนเร่อยู่ในที่ที่คำถามของนักข่าวเอื้อมไม่ถึง

แสงแฟลชแตกพรึ่บ จับสีหน้าที่อ่านไม่ออก ฝีเท้าที่ได้จังหวะ ความตึงอันแนบเนียนของไหล่เขา ทุกภาพจะเติมเชื้อให้การคาดเดา ทุกความเงียบจะถูกชำแหละในคอลัมน์ของหนังสือพิมพ์ฉบับเย็น แต่ไม่มีเลนส์ใดจับสิ่งที่เกิดขึ้นจริงเบื้องหลังหน้ากากอันไร้ความรู้สึกนั้นได้

เสียงจอแจค่อยๆ จางลงเมื่อเขาเข้าใกล้ประตูที่นำไปสู่ห้องแข่งขัน คำถามสุดท้ายตายไปในอากาศ เปิดทางให้ความเงียบที่ทรงพลังกว่าคำตอบใดที่เขาจะให้ได้ ในความเงียบนั้น เสียงฝีเท้าของทาเคชิก้องดุจเครื่องเคาะจังหวะ ตีจังหวะของท่วงทำนองที่มีเพียงเขาผู้เดียวได้ยิน