บทที่ 14
ภาพลวงตายามรุ่งอรุณ

สถาปัตยกรรมสมัยใหม่ของอาคารตั้งตระหง่านตัดกับท้องฟ้ายามเช้า เส้นสายเรียบเกลี้ยงของมันขัดกับความสับสนที่ครอบงำจิตใจของทาเคชิ แสงแรกของดวงอาทิตย์กระดอนบนผนังกระจก สร้างภาพลานตาของแสงที่ทำให้เขานึกถึงประกายสีเงินของคืนก่อนอยู่ชั่วขณะหนึ่ง

รอยคล้ำใต้ตาที่เซาะลึกบนใบหน้าของเขาอาจฟ้องถึงคืนแห่งการเตรียมตัวอย่างหนัก คำอธิบายที่เพื่อนร่วมวงการย่อมเข้าใจและยอมรับโดยไม่ตั้งคำถาม ความจริงนั้นซับซ้อนกว่า เลื่อนลอยกว่า ดุจเงาที่ยังเต้นระบำอยู่ตรงชายขอบของสติเขา

ทันทีที่เขาก้าวผ่านประตูอัตโนมัติ ความจริงของการแข่งขันก็ไล่ตามเขาทัน บัลเลต์อันคุ้นตาของบรรดานักข่าวเริ่มบรรเลงแล้ว เลนส์ของพวกเขาไล่ตามเขาดุจดวงตาสอดรู้นับไม่ถ้วน คำถามของพวกเขาแตกกระจายเมื่อปะทะความเงียบของเขา ความเงียบที่เขาบังคับตนเองไม่ใช่ด้วยความเคยชิน แต่ด้วยความจำเป็น เขาจะบอกอะไรพวกนั้นได้ ที่ฟังแล้วไม่เหมือนเสียงสะท้อนของความวิกลจริตที่เพิ่งก่อตัว?

ฝีเท้าที่เขาจงใจคุมจังหวะนำเขาผ่านเขาวงกตของร่างกายและไมโครโฟน สื่อกีฬาซึ่งคุ้นกับการถอดรหัสสัญญาณความอ่อนแอแม้เพียงน้อยนิดของแชมป์ อาจสังเกตเห็นความเกร็งเล็กน้อยในท่าเดิน อาการสั่นเพียงนิดที่มุมปากของเขา ให้พวกนั้นคาดเดากันไปเถอะ ทฤษฎีของพวกเขาไม่มีวันเฉียดใกล้ความจริงของคืนนั้นได้

อีกไม่กี่ชั่วโมง เขาจะนั่งประจันหน้ากับคู่ต่อสู้ประจำวัน ตัวหมากราชาเรียงอยู่ระหว่างทั้งสองดุจทหารที่รอคำสั่ง เป็นการต่อสู้ธรรมดา มีเหตุผล มีกติกาชัดเจนและขอบเขตแน่นอน ความคิดนี้ควรปลอบใจเขาได้ ทว่าขณะที่เขาเดินลึกเข้าไปในท้องของอาคาร ส่วนหนึ่งของเขาอดไม่ได้ที่จะมองหาประกายของรอยยิ้มซึ่งเขาหวังว่าจะไม่ต้องเห็นอีกเลย ท่ามกลางใบหน้าในฝูงชน