บทที่ 13
ค่ำคืนที่ไม่สิ้นสุด

ความหรูหราอันเงียบสงบของโรงแรมไม่ได้ปลอบประโลมทาเคชิเลย เขาเดินตัวแข็งผ่านล็อบบี้ที่ร้างผู้คน เงาสะท้อนของเขาซึ่งแตกเป็นเสี่ยงในกระจกบนผนัง ส่งภาพของชายผู้ถูกสั่นคลอนศักดิ์ศรีกลับมา พนักงานต้อนรับกะดึกโค้งให้เล็กน้อยเมื่อเขาเดินผ่าน ความนอบน้อมซึ่งเป็นครั้งแรกในอาชีพของเขาที่รู้สึกว่าแทบจะเป็นการเยาะเย้ย

ในลิฟต์ เขากระชากคลายเนกไท ความทรงจำถึงรอยยิ้มปริศนานั้นตามหลอกหลอนเขา ความมั่นใจอันสงบนิ่งที่ท้าทายอำนาจโดยธรรมชาติของเขา เธอนั่งลงข้างเขาด้วยความสนิทสนมที่ชวนให้ตั้งตัวไม่ติด ราวกับชื่อเสียง ตำแหน่งแชมป์ และทุกสิ่งที่เขาสร้างมาตลอดหลายปีไม่มีความหมายใดเลย

ห้องพักของเขา แม้จะหรูหราสมฐานะ จู่ๆ ก็ดูคับแคบ เขาเดินอย่างกระสับกระส่ายไม่กี่ก้าวไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ เบื้องล่าง แสงไฟของโตเกียวระยิบระยับ ไม่ใยดีต่อความอัปยศของเขา แสงนีออนเต้นระบำบนกระจก สร้างเงาร่างเคลื่อนไหวที่ทำให้เขานึกถึงความสง่างามอันผ่านการคำนวณซึ่งเธอใช้จับตัวหมาก ความงามสง่าที่แทบจะเป็นการดูถูกในความเรียบง่ายของมัน

เตียงยังคงไม่มีรอยยับ ทาเคชินั่งลงบนเก้าอี้นวมที่หันหน้าเข้าหาเมือง ท่านั่งที่ปกติมั่นใจถูกทรยศด้วยนิ้วที่เคาะบนที่วางแขน กิโมโนสีน้ำเงินครอบครองความคิดของเขา วิธีที่มันแนบไปกับการเคลื่อนไหวของเธอ วิธีที่มันเปลี่ยนทุกท่วงท่าของเธอให้เป็นการร่ายรำอันแยบยลของการครอบงำ

ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไปในจังหวะวอลทซ์แห่งความอึดอัด แชมป์แห่งญี่ปุ่นผู้คุ้นกับการกำหนดจังหวะให้ผู้อื่น กลับตกอยู่ใต้อาณัติของหญิงแปลกหน้าที่กล้าท้าทายเขาต่อหน้าสาธารณชน ด้วยความอาจหาญที่ท้าทายขนบทั้งปวง ที่แย่ยิ่งกว่านั้น เธอบังคับให้เขายอมรับความพ่ายแพ้ ไม่ใช่ด้วยเทคนิค แต่ด้วยความอดทนที่เปิดโปงขีดจำกัดของเขาเอง

รุ่งอรุณจะมาถึงในที่สุด และอาจขับไล่ความคิดที่ทรมานเขาเหล่านี้ไป แต่ในตอนนี้ ในแสงสลัวของห้องสวีตอันหรูหรา ทาเคชิกำลังค้นพบความเปราะบางที่เขาไม่เคยนึกสงสัยว่ามี ความเปราะบางของชายผู้ถูกสั่นคลอนความมั่นใจด้วยคู่ต่อสู้ที่เขาไม่ควรประมาทเลย