บทที่ 12
การสละบัลลังก์ของขุน

ความเงียบที่แทบจับต้องได้แผ่ซ่านทั่วตู้โดยสาร มีเพียงเสียงรถไฟไถลไปบนรางเป็นจังหวะที่คั่นอยู่ บรรดาผู้ชมซึ่งนิ่งค้างพร้อมกันทั้งหมด ดูเหมือนกลั้นหายใจต่อหน้าการแสดงที่ดำเนินอยู่ตรงหน้า ในห้วงขณะที่หยุดค้างนั้น ความกระจ่างฉับพลันแล่นผ่านจิตใจอันมัวหมอกของทาเคชิ

มือของเขาคว้าเบี้ยตัวหนึ่งที่เขากินมาได้ ตัวหมากต่ำต้อยซึ่งระหว่างนิ้วอันสั่นเทาของเขา จู่ๆ ก็ดูเหมือนแบกน้ำหนักของความโกรธทั้งหมดที่เขาสะกดไว้ เขายกมันขึ้นช้าๆ อย่างจงใจ ดุจนักบวชที่เตรียมประกอบพิธีบูชายัญอันนอกรีต

ผมยอมแพ้

ถ้อยคำดังเปรี้ยงในความเงียบ คมดุจใบมีด ด้วยท่าทีรุนแรงจนแทบป่าเถื่อน เขาฟาดเบี้ยลงบนขุนของฝ่ายตรงข้าม บดขยี้มันกับกระดานเหมือนกำจัดแมลงร้าย แรงกระแทกดังก้องไปทั้งตู้โดยสาร เสียงแห้งและรุนแรงที่ทำให้ผู้ชมสะดุ้ง กระดานสั่นสะเทือนจากแรงปะทะ ส่งคลื่นกระแทกที่ทำให้ตัวหมากเต้นไหว ก่อนจะล้มระเนระนาดต่อกันเป็นทอด

ตัวหมากร่วงลงทีละตัว บางตัวกลิ้งไปถึงพื้นพร้อมเสียงทึบๆ ประสานกัน บางตัวไถลเข้าไปใต้ที่นั่งข้างเคียง ดุจทหารผู้พ่ายแพ้ที่หนีจากสมรภูมิ ขุนซึ่งเป็นเป้าของความรุนแรงเพื่อระบายอารมณ์นี้ นอนคว่ำอยู่บนกระดาน เป็นพยานเงียบของการลบหลู่กติกาอันศักดิ์สิทธิ์ของหมากราชา

ในความรุนแรงของท่าทีนั้น มีความคับแค้นทั้งหมดของแชมป์ผู้จนตรอก ซึ่งยอมทำลายเกมเสียดีกว่ายอมสยบต่อกติกาอันไร้ปรานีของมัน

เสียงพึมพำอย่างตื่นตระหนกของผู้ชมดังขึ้นดุจฝูงแมลง แต่ทาเคชิไม่ได้ยินมันแล้ว เขาลุกขึ้นช้าๆ อย่างจงใจ เดินจากซากปรักหักพังนั้นไป ทิ้งไว้เบื้องหลังไม่เพียงเกมที่ถูกสังหาร แต่ยังรวมถึงเศษเสี้ยวที่กระจัดกระจายของศักดิ์ศรีแห่งแชมป์