บทที่ 11
หน้ากากของคู่ต่อสู้

ความจริงดูเหมือนบิดเบี้ยวที่ขอบการมองเห็นของเขา กระดานหมากราชาซึ่งเป็นหลักยึดของสติเขามาตลอด แกว่งไปมาระหว่างความกระจ่างดุจผลึกกับความพร่ามัวที่ชวนหวั่น ตัวหมากซึ่งเรียงอยู่ในรูปแบบที่รับประกันชัยชนะของเขา บัดนี้ดูห่างไกลดุจภาพลวงตาในทะเลทราย ความแน่นอนทางคณิตศาสตร์ของชัยชนะกำลังผุกร่อน เมื่อเผชิญกับความเป็นไปไม่ได้ทางกายที่จะรักษาสมาธิไว้

ทาเคชิเงยหน้าจากกระดานเป็นครั้งแรกหลังจากเวลาที่รู้สึกเหมือนชั่วนิรันดร์ มองหาร่องรอยความเหนื่อยล้าแบบเดียวกับตนบนใบหน้าของคู่ต่อสู้ สิ่งที่เขาพบทำให้เขาแข็งค้างอยู่กับที่ หญิงสาวในกิโมโนสีน้ำเงินกำลังมองเขาด้วยความสงบนิ่งที่ท้าทายตรรกะทั้งปวง ราวกับเวลาและความพยายามทำอะไรเธอไม่ได้

สายตาของทั้งสองสบกัน และความเย็นเยือกแล่นไปตามสันหลังของแชมป์โดยไม่ตั้งใจ ในแสงสลัวของตู้โดยสาร ซึ่งสว่างเพียงด้วยแสงซีดของโคมอ่านหนังสือและประกายสีเงินของดวงจันทร์ รอยยิ้มของเธอแปรเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สีหน้าสุภาพของคู่ต่อสู้ผู้ให้เกียรติอีกต่อไป แต่เป็นบางสิ่งที่เก่าแก่กว่า ดิบกว่า รอยยิ้มที่ดูเหมือนดื่มกินความทุกข์ที่เพิ่มขึ้นของเขา

แสงเล่นกลประหลาดบนใบหน้าของเธอ เซาะเงาในที่ที่ไม่ควรมี สร้างมุมที่เป็นไปไม่ได้ในเรขาคณิตของเค้าหน้า ดวงตาของเธอบรรจุความลึกที่หยั่งไม่ถึง ราวกับเบื้องหลังดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ภายในตู้โดยสาร แต่เป็นหุบเหวไร้ก้น