บทที่ 10
ขีดจำกัดของจิตใจ

ตู้โดยสารโยกไหวเบาๆ และในจิตใจอันมัวหมอกของทาเคชิ การโยกนั้นขยายใหญ่จนกลายเป็นอาการวิงเวียน บนกระดานหมากราชา ตัวหมากกลายเป็นเงาร่างที่เต้นระบำ ตำแหน่งที่เหนือกว่าของมันบัดนี้เปราะบางดุจปราสาททรายเบื้องหน้าน้ำที่กำลังขึ้น การหายใจแต่ละครั้งกลายเป็นสิ่งที่ต้องตั้งใจทำ ราวกับอากาศเองก็ข้นขึ้นในปอดของเขา

ท่ามกลางความสับสนที่รุกเข้ามา ทาเคชิตระหนักขึ้นอย่างกระจ่างในฉับพลันว่า เขาต้องยุติการประลองนี้ก่อนที่เรี่ยวแรงจะทิ้งเขาไปจนหมด ตำแหน่งของเขาไม่มีทางถูกตีแตก ชัยชนะเป็นของเขาแน่นอนในอีกไม่กี่ตา ทว่าราคาของชัยชนะครั้งนี้จู่ๆ ก็ดูแพงเกินไป

ฝีมือของคุณ... น่าทึ่งมาก เขาพึมพำ เสียงแทบไม่ดังกว่าเสียงครางของรถไฟ บางทีเราอาจจบเกมนี้ด้วยผลเสมอกันดีไหมครับ?

ถ้อยคำหลุดจากริมฝีปากก่อนที่เขาจะทันตระหนักถึงความหมายของมันอย่างเต็มที่ เขาผู้เป็นแชมป์ เสนอเสมอในตำแหน่งที่กำลังจะชนะ นี่เป็นครั้งแรกในอาชีพของเขา ความเงียบที่ตามมาดูเหมือนยืดออกไม่รู้จบ มีเพียงจังหวะซ้ำซากของรางที่คั่นอยู่

คำตอบมาในลมหายใจเย็นเยียบที่ดูเหมือนทำให้อากาศในตู้โดยสารจับเป็นผลึก ไม่ค่ะ คำเดียว เอ่ยด้วยความเด็ดขาดที่ไม่เหลือที่ว่างให้ต่อรอง แววตาของหญิงสาวซึ่งอ่านไม่ออกมาตลอด ฉายประกายที่แทบจะโหดเหี้ยมในแสงสลัว

จักรวาลโคลงเคลงอย่างน่ากลัวรอบตัวทาเคชิ ร่างกายของเขาราวกับจะประท้วงการเล่นต่อที่ถูกบังคับนี้ ทำท่าจะทิ้งตัวคว่ำลงบนกระดาน ด้วยความพยายามเหนือมนุษย์ เขายืดตัวขึ้น นิ้วเกาะขอบโต๊ะไว้แน่น เกมต้องดำเนินต่อไป แม้ทุกการเดินบัดนี้ดูเหมือนตักตวงจากพลังชีวิตของเขาโดยตรง