บทที่ 9
เวลาที่หยุดนิ่ง

โลกดูเหมือนหดเหลือเพียงพื้นที่จำกัดของกระดาน ที่ซึ่งตัวหมากแต่ละตัวบัดนี้หนักดุจขุนเขา ตำแหน่งบนกระดานหมากราชานั้นชัดเจน ชัยชนะของทาเคชิเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ในทางคณิตศาสตร์ เป็นความจริงที่ผู้เล่นมากประสบการณ์คนใดก็ย่อมมองออก และนำไปสู่การยอมแพ้อย่างมีเกียรติ ทว่าคู่ต่อสู้ของเขายังคงเล่นต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้าน ราวกับเวลาเองก็ไม่มีอำนาจเหนือเธอ

ในแสงสลัวของตู้โดยสาร ใบหน้าของเธอยังคงสีหน้าที่อ่านไม่ออก ซึ่งเริ่มหลอกหลอนทาเคชิ เค้าหน้าอันลึกล้ำเกินหยั่งของเธอดูเหมือนไม่ได้สะท้อนความพ่ายแพ้ที่ใกล้เข้ามา แต่สะท้อนความอดทนอันไร้ที่สิ้นสุด ความอดทนที่เปลี่ยนทุกการเดินให้เป็นหยดน้ำซึ่งค่อยๆ กัดเซาะโขดหิน

น้ำใจในตอนแรกของทาเคชิกลายเป็นกับดัก ซึ่งเขารู้ตัวเมื่อสายเกินไป สิ่งที่เขาเข้าใจว่าเป็นเพียงเกมฉันมิตร บัดนี้เผยธาตุแท้ของมัน นั่นคือบททดสอบความอดทนที่เขาไม่รู้กติกา