บทที่ 8
อาการวิงเวียนแรกเริ่ม

บัดนี้เวลาดูเหมือนไหลไปอย่างเชื่องช้าและแฝงเล่ห์ ดุจน้ำผึ้งที่แข็งตัวเพราะความเย็น ตัวหมากบนกระดานซึ่งทาเคชิเคยคุ้นตา กลับมีเส้นขอบที่ไหวเคลื่อนอย่างประหลาดภายใต้สายตาอันอ่อนล้าของเขา จิตใจของเขา แม้ความเหนื่อยจะแทรกซึมเข้าสู่ความคิด ยังคงคำนวณ คาดการณ์ ถักทอกลยุทธ์ที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ

ชัยชนะเริ่มปรากฏเค้าในความคดเคี้ยวของเกม เป็นคำมั่นที่จับต้องได้พอๆ กับที่เลื่อนลอย อีกราวสิบห้าตาเท่านั้นก็จะถึงการรุกจน ระยะที่น่าจะดูเล็กน้อยสำหรับแชมป์ระดับเขา ทว่าทุกการเดินบัดนี้ต้องใช้แรงที่ดูเหมือนตักตวงจากพลังสำรองซึ่งเขาไม่เคยรู้ว่าตนมี

นิ้วของเขาสั่นน้อยๆ ขณะจับตัวหมากด้วยความแม่นยำอย่างดื้อดึง ราวกับความสมบูรณ์แบบของท่วงท่าจะชดเชยหมอกที่ค่อยๆ รุกเข้ามาในจิตใจได้ ความขัดแย้งระหว่างความกระจ่างของวิสัยทัศน์เชิงกลยุทธ์กับความมืดที่ทวีขึ้นซึ่งคุกคามสติของเขา ก่อความไม่ลงรอยที่ชวนหวั่นไหว

แสงในตู้โดยสารดูเหมือนเปลี่ยนไป กลายเป็นโทนที่ฟุ้งกระจายกว่า ไม่สมจริงกว่า หรือบางทีอาจเป็นการรับรู้ของเขาเองที่กำลังแปรเปลี่ยน กระดานหมากราชาตรงหน้าแกว่งไปมาระหว่างความคมชัดดุจผลึกกับความพร่ามัวที่ชวนอึดอัด ราวกับความจริงเองก็ไม่ยอมคงรูปให้แน่นอน