บทที่ 7
เงาแห่งความสงสัย

ตู้โดยสารซึ่งจมอยู่ในความง่วงงุนยามดึกมาตลอด เริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นใหม่ เงาร่างหลายร่างปรากฏขึ้นในแสงสลัว ถูกดึงดูดด้วยบัลเลต์อันเงียบงันที่กำลังแสดงอยู่บนกระดานหมากราชา หน้าจอโทรศัพท์สว่างดุจหิ่งห้อยในความมืด เลนส์ของมันแอบบันทึกฉากนั้นไว้

ความสนใจที่เพิ่มขึ้นนี้ก่อฟองอากาศที่มองไม่เห็นรอบการประลอง เป็นพรมแดนที่จับต้องไม่ได้ระหว่างโลกธรรมดาของรถไฟกับจักรวาลที่คลี่ตัวอยู่บนกระดานหมากราชา ผู้ชมจำเป็นกลั้นหายใจ ราวกับเสียงกระซิบเพียงนิดก็อาจทำลายสมดุลอันเปราะบางของห้วงขณะที่หยุดค้างนี้

ทาเคชิแม้จะคุ้นกับแสงสปอตไลต์ของการแข่งขันรายการใหญ่ กลับรู้สึกถึงความใกล้ชิดนี้ต่างออกไป ความแนบชิดที่ถูกบังคับในตู้โดยสารเปลี่ยนสายตาทุกคู่ให้เป็นสิ่งที่จับต้องได้ เปลี่ยนความเคลื่อนไหวทุกครั้งของฝูงชนให้เป็นคลื่นใต้น้ำที่กัดเซาะสมาธิของเขา พื้นที่รอบกระดานดูเหมือนหดแคบลง ก่อความหนาแน่นที่แทบสัมผัสได้

แต่สิ่งที่ครอบครองความคิดของเขาอย่างแท้จริงคือความลึกลับที่แผ่ออกมาจากคู่ต่อสู้ การเล่นของเธอซึ่งท้าทายการจัดประเภทตามแบบแผนทุกอย่าง ก่อคำถามที่ทับถมกันดุจชิ้นส่วนของปริศนาที่ไม่มีทางต่อได้ ความเชี่ยวชาญที่เธอแสดงออกมาไม่ตรงกับสไตล์ใดที่รู้จัก ไม่ตรงกับสำนักใดที่มีบันทึกไว้ การเดินของเธอดูเหมือนได้แรงบันดาลใจจากแหล่งที่เก่าแก่กว่า ลึกซึ้งกว่าขนบของหมากราชา