บทที่ 6
กำแพงที่มองไม่เห็น

ตรงหน้าทาเคชิ หญิงสาวในกิโมโนสีน้ำเงินบรรเลงการป้องกันของเธอด้วยความแม่นยำดุจท่าเต้นที่ออกแบบไว้ การเคลื่อนไหวอันลื่นไหลของเธอตัดกับความตึงเครียดที่เพิ่มขึ้นในตัวแชมป์ ราวกับเวลาและความเหนื่อยล้าทำอะไรเธอไม่ได้ กระดานระหว่างทั้งสองกลายเป็นสังเวียนที่ปรัชญาแห่งเกมสองสายปะทะกัน สายหนึ่งหลอมขึ้นจากการแข่งขันนานปี อีกสายดูเหมือนแผ่ออกมาจากความรู้ที่เก่าแก่กว่า ลึกลับกว่า

การจู่โจมของทาเคชิ แม้จะรุนแรงทำลายล้าง กลับปะทะเข้ากับแรงต้านที่เขาไม่เข้าใจธรรมชาติของมัน ตัวหมากทุกตัวที่กินได้ ตำแหน่งทุกแห่งที่ยึดได้ ดูเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของแผนการที่ใหญ่กว่าซึ่งเขาจับไม่ได้ กระดานหมากราชาตรงหน้าค่อยๆ กลายเป็นเขาวงกตแห่งความเป็นไปได้ ที่ความมั่นใจของแชมป์ละลายหายไปทีละอย่าง

เสียงเต้นที่ขมับของเขาแรงขึ้น ตีจังหวะให้เกมที่ยืดเยื้อเกินกว่าจะสมเหตุสมผลไปไกล เสื้อเชิ้ตของเขาชื้นเหงื่อจางๆ แนบติดแผ่นหลัง เป็นพยานทางกายเพียงอย่างเดียวของความพยายามทางสมองที่เขาทุ่มลงไป อากาศในตู้โดยสารดูเหมือนข้นขึ้น ราวกับบรรยากาศเองก็ร่วมอยู่ในการประลองอันเงียบงันนี้

รัศมีสีเงินตัดเส้นเงาร่างของคู่ต่อสู้ ทำให้เธอดูแทบไม่ใช่ของจริง ในแสงเงาสลัวนี้ ใบหน้าของเธอยังคงสีหน้าที่อ่านไม่ออก ซึ่งทำให้แชมป์เสียหลักยิ่งกว่าหมากของเธอบนกระดาน รอยยิ้มบางเบาลอยอยู่บนริมฝีปาก ราวกับเธอกุมความลับที่เปลี่ยนการเผชิญหน้านี้ให้เป็นเพียงบทโหมโรงของบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า