บทที่ 5
ทิฐิของปรมาจารย์

จังหวะเต้นแผ่วๆ ที่ขมับฟ้องถึงสมาธิอันแรงกล้าของทาเคชิ แสงไฟในตู้โดยสารที่สะท้อนบนเนื้อไม้ขัดเงาของกระดาน วาดแผนที่อันเคลื่อนไหวซ้อนทับตำแหน่งของตัวหมาก เป็นภูมิทัศน์เชิงกลยุทธ์ที่แปรเปลี่ยนไม่หยุดนิ่ง ที่ซึ่งเงาทุกเงาอาจซ่อนภัยคุกคามหรือโอกาส

เขาไม่ยอมจำนนต่อความเหนื่อยล้าที่เริ่มทำให้ขอบการมองเห็นพร่าเลือน และเริ่มการเดินหมากชุดหนึ่งที่คำนวณมาแล้ว ตัวหมากของเขารุกคืบไปบนกระดานดุจระลอกคลื่นยามน้ำขึ้น การสละหมากแต่ละครั้งเปิดแนวบุกใหม่ พายุอันเงียบงันก่อตัวขึ้นใต้ปลายนิ้วของเขา เป็นระบบและไร้ความปรานี

กลยุทธ์ของทาเคชิค่อยๆ เผยตัว ดุจกับดักที่งับปิดลงบนเหยื่อ ตัวหมากที่สละไปเป็นเพียงปฐมบทของการรุกที่ใหญ่กว่า ตำแหน่งที่ทิ้งไปแต่ละแห่งสร้างฐานที่มั่นใหม่สำหรับการโจมตีในภายหน้า กระดานกลายเป็นกระดานหมากราชาของสงครามยืดเยื้อ ที่ดินแดนทุกผืนที่ได้มาต้องแลกด้วยความอดทนอันไร้ขีดจำกัด

แนวป้องกันของคู่ต่อสู้ซึ่งเจาะไม่เข้ามาตลอด เริ่มแสดงสัญญาณของความอ่อนแอ หรืออย่างน้อยเขาก็เชื่อเช่นนั้น เพราะในแววตาของหญิงสาวในกิโมโนสีน้ำเงินยังคงมีความสงบนิ่งที่อ่านไม่ออกเช่นเดิม ราวกับเธอกำลังพินิจภาพวาดที่มีเพียงเธอผู้เดียวรู้ว่าองค์ประกอบสุดท้ายจะเป็นเช่นไร

จังหวะซ้ำซากของรถไฟบนรางผสานกับเสียงเต้นตุบที่ขมับซึ่งชัดขึ้นทุกที การตัดสินใจแต่ละครั้งบัดนี้ต้องใช้ความพยายามอย่างมีสติ ราวกับเพียงแค่ยกตัวหมากขึ้นก็ต้องระดมพลังที่ไม่เคยคิดว่ามี ทว่าทาเคชิยังคงยืนหยัด ขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงที่อยู่เหนือการแข่งขัน ในการประลองยามราตรีนี้ มีบางสิ่งที่ลึกซึ้งกว่าชื่อเสียงของแชมป์เป็นเดิมพัน