บทที่ 4
การเต้นรำของตัวหมาก

นาทีแรกๆ ของเกมผ่านไปในความเงียบ ซึ่งมีเพียงเสียงกระทบแผ่วของตัวหมากบนกระดานที่ทำลายลง แม้จะเหนื่อยล้า ทาเคชิก็ใช้กลยุทธ์ที่เขาคุ้นเคย นิ้วของเขาลากลวดลายที่สร้างชื่อให้เขาลงบนกระดาน เกมนี้ดูท่าจะเป็นเหมือนเกมอื่นๆ อีกนับไม่ถ้วน อย่างน้อยเขาก็เชื่อเช่นนั้น

การเปิดเกมของคู่ต่อสู้ท้าทายความคาดหมายของเขา หมากที่ไม่เป็นไปตามแบบแผน แต่ได้ผลอย่างน่าประหลาด ดุจท่วงทำนองแปร่งหูที่จู่ๆ ก็ลงตัว การเดินของเธอดูเหมือนล่วงรู้การเดินของเขา เปลี่ยนการแลกหมากแต่ละครั้งให้เป็นการเต้นรำอันซับซ้อนที่ความริเริ่มเปลี่ยนมือไปมาอย่างลื่นไหลจนน่าสับสน

ยิ่งเกมดำเนินไป ทาเคชิยิ่งตระหนักถึงสิ่งที่ชวนให้หวั่นใจ ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เล่นแบบมือสมัครเล่น หรือแม้แต่แบบมืออาชีพ สไตล์ของเธออยู่เหนือการจัดประเภททั่วไป ราวกับเธอเข้าถึงความเข้าใจในเกมที่เขายังไขว่คว้าไม่ถึง นิ้วของเธอดูเหมือนแทบไม่ได้แตะตัวหมาก แต่ทุกการเดินกลับสั่นคลอนรากฐานของกลยุทธ์ที่มั่นคงที่สุดของเขา

ความตึงเครียดแบบใหม่ก่อตัวที่ท้ายทอย เป็นเครื่องเตือนทางกายถึงความพยายามทางสมองที่ผิดปกติซึ่งเกมนี้เรียกร้อง ความหงุดหงิดในตอนแรกต่อสิ่งรบกวนที่ไม่คาดคิดนี้ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่า เป็นส่วนผสมของความชื่นชมอย่างไม่เต็มใจและความกังวลที่เพิ่มพูน