บทที่ 3
คำเชิญชวน

ในแสงสลัวของตู้โดยสาร กระดานหมากราชาโผล่ออกมาจากรอยพับของกิโมโนสีน้ำเงิน ตัวหมากที่แกะจากไม้เก่าแก่จับประกายสีเงินที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามา ลวดลายอันซับซ้อนดูแทบมีชีวิตภายใต้แสงที่เปลี่ยนไปมา ราวกับถูกขับเคลื่อนด้วยเจตจำนงของมันเอง

ข้อเสนอมาในเสียงกระซิบที่แทบไม่ได้ยิน คำเชิญให้เล่นซึ่งเจือด้วยความนอบน้อมที่ผ่านการขัดเกลา ทาเคชิมองมือของหญิงแปลกหน้าจัดเรียงตัวหมากด้วยความแม่นยำที่ฟ้องถึงความคุ้นเคยกับเกมนี้อย่างไม่ธรรมดา นิ้วของเธอแตะตัวหมากแต่ละตัวราวกับรู้ชะตากรรมของมันบนกระดานหมากราชาอยู่ก่อนแล้ว

คำปฏิเสธผุดขึ้นมาถึงริมฝีปากของทาเคชิโดยอัตโนมัติและสมเหตุสมผล การแข่งขันในวันพรุ่งต้องการสมาธิทั้งหมดของเขา ทว่าบางอย่างในวิธีที่เธอจับตัวหมากปลุกความอยากรู้ของเขาขึ้นมา ท่วงท่าของเธอบ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญที่เกินกว่าการรู้กติกา เป็นความเข้าใจอันลึกซึ้งถึงจิตวิญญาณของเกม

ตอนนี้เธอกำลังเล่าถึงเส้นทางของตน ถึงการเรียนรู้หมากราชา น้ำเสียงลื่นไหลไม่ต่างจากการเคลื่อนไหวของมือบนกระดาน ถ้อยคำของเธอถักทอใยอันแยบยล ที่ซึ่งความชื่นชมจากใจจริงผสานกับความรู้อันแม่นยำเกี่ยวกับเกมที่น่าจดจำที่สุดของเขา

แชมป์รู้สึกว่าความตั้งใจของตนเริ่มสั่นคลอน จิตใจที่ถูกฝึกมาให้วิเคราะห์การเดินหมากและเจตนา จับได้ว่าการพบกันครั้งนี้มีบางสิ่งที่เกินกว่าความบังเอิญ ในที่สุด ด้วยท่าทีที่เปี่ยมด้วยความกรุณาแบบดูแคลนอันเป็นลักษณะเฉพาะของปรมาจารย์ เขาหยิบเรือของตน ตัวหมากหลักแห่งสไตล์การบุกอันดุดันของเขา แล้วยกมันออกจากกระดาน การต่อหมากครั้งนี้ซึ่งมอบให้พร้อมรอยยิ้มที่แทบมองไม่เห็น เป็นทั้งเครื่องหมายของมารยาทและการประกาศความเหนือกว่าของเขา

รอยยิ้มบางเบาผ่านใบหน้าของหญิงสาว แวบเดียวราวเงาสะท้อนซีดจางบนผิวน้ำ ในแสงสลัวของตู้โดยสาร รอยยิ้มนั้นดูเหมือนมีความหมายลึกซึ้งกว่าการขอบคุณในน้ำใจที่ไม่คาดคิด