บทที่ 1
บนเส้นด้ายของเรื่องเล่า

ในความมืดที่ห่อหุ้มห้อง มีเพียงแสงวูบไหวดวงเดียวที่ยังคงอยู่ ท้าทายความสลัว รอบแสงนั้น ใบหน้าของผู้ฟังแทบมองไม่ออก ดวงตาที่ถูกตรึงของพวกเขาหันไปยังเงาร่างหนึ่งซึ่งค่อยๆ แยกตัวออกจากม่านเงา เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง การปรากฏตัวของเธอทั้งสงบเสงี่ยมและทรงพลังอย่างปฏิเสธไม่ได้

สวัสดีค่ะ เธอเริ่มด้วยเสียงนุ่มนวล แทบจะเป็นเสียงเพลง ลอยอยู่ในอากาศดุจท่วงทำนองเบาๆ ดิฉันชื่อมาโยโกะ เสียงของเธอเป็นเสียงกระซิบในราตรี แต่ทุกถ้อยคำชัดเจน แฝงความมั่นใจอันสงบ คืนนี้ ดิฉันอยากแบ่งปันส่วนหนึ่งของเรื่องราวของดิฉันกับทุกท่าน เรื่องราวที่หล่อหลอมแก่นแท้ของตัวตนดิฉัน

ขณะที่ลมครวญเบาๆ อยู่ข้างนอก ผสานเสียงคร่ำครวญเข้ากับสายฝนที่ตกไม่ขาด มาโยโกะหยุดชั่วครู่ ปล่อยให้ผู้ฟังรอทุกถ้อยคำจากริมฝีปากเธอ เธอดูเหมือนสำรวมจิตครู่หนึ่ง ราวกับรวบรวมความคิด แล้วจึงพูดต่อ เสียงขึ้นลงเป็นระลอกตามจังหวะลมหายใจ

สิ่งที่ดิฉันจะเล่าให้ฟังในคืนนี้ เธอกล่าว เป็นมากกว่าเรื่องเล่าธรรมดา มันคือเศษเสี้ยวของวิญญาณดิฉัน ช่วงเวลาสำคัญที่เปลี่ยนชีวิตดิฉันไปตลอดกาล เหตุการณ์ที่ลึกซึ้งจนยังคงก้องอยู่ในตัวดิฉัน วันแล้ววันเล่า

ผู้ฟังนิ่งไม่ไหวติง หัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกับถ้อยคำของมาโยโกะ ในความมืด เรื่องราวของเธอเริ่มมีชีวิต ถักทอด้วยความลึกลับและอารมณ์อันลึกซึ้ง พร้อมจะพาทุกคนเดินทางสู่ที่ซึ่งอยู่เหนือความเป็นจริง