บทที่ 2
แหล่งกำเนิดของหมากราชา

มาโยโกะยืนตัวตรง สายตาปักอยู่ในดวงตาของผู้ฟัง ดวงตาของเธอสะท้อนประกายแห่งความอาลัยอดีต ราวกับเธอกำลังมองกาลเวลาอันห่างไกลผ่านม่านของปีเดือน

หมู่บ้านเกิดของดิฉันเป็นมุมเล็กๆ ที่ห่างไกล เธอเริ่ม น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความเศร้าอันอ่อนโยน ดิฉันเป็นลูกสาวคนเดียว อยากรู้อยากเห็นไปเสียทุกอย่าง เสาะหาการค้นพบใหม่ๆ อยู่เสมอ พ่อแม่ของดิฉันส่งเสริมความกระหายใคร่รู้นี้

นิ้วของเธอแตะถุงที่วางอยู่ข้างกายอย่างแผ่วเบา ตอนดิฉันอายุแปดขวบ พ่อมอบของขวัญที่จะเปลี่ยนชีวิตดิฉัน ด้วยท่วงท่าที่แม่นยำและนอบน้อม เธอหยิบกระดานหมากเก่าแก่ออกมา วางไว้ตรงหน้าราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า

มันคือหมากรุก เกมที่พ่อนำกลับมาจากการเดินทางค้าขายครั้งหนึ่งที่ฮากะ— เธอชะงัก แก้คำพูดของตนพร้อมรอยยิ้มบางๆ ที่ฟุกุโอกะค่ะ ขอโทษด้วย พ่อค้าชาวจีนคนหนึ่งมอบมันให้พ่อ และบอกว่าเกมนี้มาจากอาณาจักรอันห่างไกลทางใต้

มือของเธอลูบกระดานที่กาลเวลากัดกร่อนอย่างแผ่วเบา ดิฉันกับเพื่อนๆ ใช้เวลาหลายชั่วโมงสำรวจความเป็นไปได้ของมัน สร้างกติกาของพวกเราเอง บนหกสิบสี่ช่องของมัน สุดท้ายเราก็วางตัวหมากโชกิลงไป ซึ่งในตอนนั้นใครๆ ต่างก็เล่นกันตามแบบของตน โดยเก็บนายพลทองไว้เพียงตัวเดียว เคียงข้างขุน และจินตนาการก็พาพวกเราไปถึงการให้มันมีด้านหลัง เมื่อไปถึงค่ายของฝ่ายตรงข้าม มันจะพลิกตัวและกลายเป็นอิสระ แววตาของเธอสว่างขึ้น หมากราชา¹ถือกำเนิดขึ้นเช่นนี้เองค่ะ