บทที่ 10
ความเดียวดายใต้แสงจันทร์และการปลดปล่อยครั้งสุดท้าย
ขณะที่มาโยโกะเล่าเรื่องต่อ เธอก็ลุกขึ้นช้าๆ เคลื่อนตัวด้วยความสง่างามอันเงียบงันไปยังห้องที่สอง
เมื่อเหลืออยู่เพียงลำพัง วิญญาณของดิฉันดูเหมือนถูกกักขังอยู่ใต้แสงจันทร์
เธอกล่าว โทนเสียงชวนให้นึกถึงความเดียวดายอันยาวนาน ลานนั้นเงียบสงัด ถูกทิ้งร้างโดยผู้เฝ้าดูและโกเคนิน ความสงบนิ่งห่อหุ้มสถานที่นั้นไว้ ความสงบที่ดูเหมือนแทบจับต้องได้
มีช่วงเงียบชั่วครู่ ราวกับมาโยโกะหลงอยู่ในความคิดของตนชั่วขณะ แต่ดิฉันทำใจจากที่นั่นไปไม่ได้ ไม่ได้ ถ้ายังไม่จบสิ่งที่เริ่มไว้
แววตาของเธอเข้มข้นขึ้น แน่วแน่ขึ้น ด้วยพลังภายในที่บรรยายไม่ได้ผลักดัน ดิฉันมุ่งหน้าไปยังที่พักผ่อนของโกเคนิน เขาต้องกลับมาเล่นหมากราชาของเราให้จบ เพื่อให้ทุกอย่างคลี่คลายได้เสียที
มาโยโกะซึ่งเสียงกลายเป็นเลือนรางดุจมาจากอีกภพ และมีร่องรอยของความจริงอันลึกซึ้ง เล่าเรื่องต่อจากอีกห้องหนึ่ง
โกเคนินแพ้เกมอย่างรวดเร็ว และเมื่อพ่ายแพ้ ก็หลับไปบนกระดานหมาก ไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย
เมื่อมาถึงความมืดสลัวของห้องที่สาม มาโยโกะยืนอยู่หน้ากระจก ด้วยการเคลื่อนไหวที่เชื่องช้าและได้จังหวะ เธอค่อยๆ ดึงปิ่นออกจากผม ซึ่งทิ้งตัวลงบนไหล่ดุจสายน้ำตก เผยความงามและพลังอันสงบนิ่ง
จากนั้นเธอก็หันกลับมาช้าๆ และเริ่มเดินไปยังห้องที่ผู้ร่วมฟังอยู่ ท่าเดินของเธอสงบและมั่นคง ในเสียงกระซิบที่มีน้ำหนักมากกว่าที่ความแผ่วเบาของมันบอกไว้ เธอกล่าวเสริมว่า ดิฉันเป็นอิสระแล้ว การแก้แค้นของนางมนตราแห่งตัวหมากราชาสำเร็จลงแล้ว
ในวินาทีนั้นเอง ขณะที่โคมอันดงดวงที่ 84 ดับลง คลื่นความตื่นตระหนกที่ควบคุมไม่ได้ก็แผ่ไปทั่วแขกเหรื่อ ซึ่งตระหนักขึ้นในฉับพลันว่าตนอยู่ต่อหน้าสิ่งเหนือธรรมชาติ
ด้วยความหวาดกลัวที่ไม่อาจสะกด ผู้ร่วมฟังตกอยู่ในความโกลาหลโดยสิ้นเชิงในห้องแรก แต่ละคนรีบร้อนอย่างบ้าคลั่งที่จะหนี บางคนพยายามหนีออกทางประตูอย่างสิ้นหวัง เบียดเสียดผลักไสกันในความวุ่นวายเกินบรรยาย คนอื่นๆ ซึ่งยอมจำนนต่อความตื่นตระหนกอันมืดบอด พุ่งไปที่หน้าต่าง ค้นหาทางหนีอย่างสิ้นหวัง
ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความกลัว ปนกับเสียงการยื้อยุดและการปะทะ ร่างกายชนกัน ผู้คนสะดุดและล้ม ความตื่นตระหนกทำให้ทุกการเคลื่อนไหวไร้ระเบียบและคาดเดาไม่ได้ ความมืดไม่ช่วยอะไรเลย กลับเพิ่มความสับสนและความกลัว
ขณะที่สถานที่นั้นบัดนี้ถูกกลืนอยู่ในความมืดและความโกลาหล กระจก พยานเงียบของการชุมนุมเฮียกุโมโนกาตาริ ไคดันไค จับเงาสะท้อนสุดท้ายไว้ มันคือเงาของโกมาโย ผู้นิ่งไม่ไหวติงอยู่ ณ ใจกลางของความปั่นป่วน
