บทที่ 9
บททดสอบแห่งการประลองท่ามกลางการทรมาน

มาโยโกะบรรยายต่อด้วยน้ำเสียงเจือความเหนื่อยล้าที่สัมผัสได้ ถึงความทุกข์ทรมานสุดขีดที่เธอต้องเผชิญระหว่างการประลองครั้งนั้น

ดวงตาของดิฉันแสบเพราะเกลือมากเสียจนดิฉันเล่นแทบจะเหมือนคนตาบอด มองกระดานได้ไม่ชัด เธอสารภาพ ประกายของความเจ็บปวดอยู่ในดวงตา โชคดีที่โกเคนินเล่นได้แย่มาก จนเรื่องนี้ไม่ได้เป็นข้อเสียเปรียบใหญ่หลวงสำหรับดิฉัน

เธอส่ายศีรษะ หวนนึกถึงท่าทีของคู่ต่อสู้ แต่สิ่งที่ทรมานอย่างแท้จริงคือความเชื่องช้าสุดขีดของเขา ดิฉันรู้สึกว่าแทนที่จะจดจ่อกับเกม เขากลับจ้องดิฉันอย่างน่าหวั่นใจ มาโยโกะทำท่าเลียนสายตาอันหนักอึ้งของโกเคนิน เพิ่มความตึงเครียดให้เรื่องเล่า

ความเหนื่อยล้าซึ่งยิ่งหนักขึ้นด้วยน้ำหนักของกิโมโนที่ชุ่มเหงื่อและความชื้น ทำให้ดิฉันมีสมาธิได้ยากขึ้นทุกที เธอลูบมือบนหน้าผากราวกับจะเช็ดเหงื่อที่มองไม่เห็น ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่าผ่านไปอย่างเชื่องช้า เปลี่ยนการประลองนี้ให้กลายเป็นการทรมานดุจนรกอย่างแท้จริง

สายตาของเธอเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ราวกับถูกความทรงจำท่วมท้น ดิฉันยังได้ยินเสียงแขกเหรื่อรอบยกพื้น บางคนท่องบทสวดไม่หยุดหย่อน เสียงลูกประคำเน็นจุ 108 เม็ดที่หมุนอยู่ในมือพวกเขา เพิ่มบรรยากาศที่แทบจะเหนือจริง

เธอกุมหน้าอกเบาๆ ชวนให้นึกถึงความเจ็บปวดทางกาย การหายใจที่ลำบาก ประกอบกับอาการเจ็บหน้าอกที่ทวีขึ้น กำลังท่วมท้นดิฉัน ดิฉันรู้สึกว่าอีกไม่นานจะหมดสติ

มาโยโกะก้มศีรษะ เรื่องเล่าของเธอมาถึงจุดวิกฤต ในที่สุด ด้วยความอ่อนล้าและหมดเรี่ยวแรง ดิฉันก็ทรุดลงทั้งตัวบนกระดานหมาก

ในห้อง ความเงียบอันขรึมขลังเข้าปกคลุม