อารัมภบท
การตื่นของความเบื่อหน่าย

นาฬิกาปลุกแผดเสียงตอนหกโมงครึ่งตรง เหมือนทุกเช้าบัดซบ ผมลืมตา จ้องเพดานอพาร์ตเมนต์โทรมๆ ของตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นด้วยร่างกายที่หนักอึ้ง อีกหนึ่งวันอันจืดชืดกำลังเริ่มต้นสำหรับผม โยชิโร พนักงานออฟฟิศวัยสี่สิบสองปีในโอซาก้า

กิจวัตรยามเช้าของผมนับเป็นบุญ อาบน้ำลวกๆ สูทสีเข้ม เนกไทรัดแน่นราวสายรัดห้ามเลือด อาหารเช้ากลืนลงไปทั้งยืน แค่พอให้ยืนอยู่ได้

เจ็ดโมงสิบห้า ผมกลืนหายไปในฝูงชนที่กรูกันไปยังรถไฟใต้ดิน การเดินทางไปอุเมดะคือช่วงเวลาที่ผมสวมเกราะให้จิตใจ เพื่อรับมือกับอีกวันที่ไร้รสชาติ

ที่ทำงานก็เพลงเดิมๆ เสมอ ประชุมไม่รู้จบ รายงานที่ต้องเค้นออกมา ผมก้มหน้าทำด้วยความกระตือรือร้นของนักโทษประหาร ปกปิดความว่างเปล่าที่กัดกินผมจากข้างใน บางครั้งผมชำเลืองมองออกนอกหน้าต่าง ดูชีวิตที่เต้นเร่าอยู่เบื้องล่าง ก่อนจะถูกภูเขางานที่รออยู่เรียกกลับมา

ตกเย็น ขณะที่เพื่อนร่วมงานรีบกลับไปหาชีวิตเล็กๆ ของตัวเอง ผมยังคงปักหลักอยู่ที่เดิม ไม่ใช่เพราะจำเป็นนักหรอก แค่อยากถ่วงเวลาที่จะต้องกลับไปอยู่คนเดียวในห้องอันแห้งแล้ง

ระหว่างทางกลับบ้าน ผมเดินผ่านบาร์ที่คึกคัก ร้านเกมที่อึกทึก บางครั้งผมก็ชะลอฝีเท้า ถูกดึงดูดด้วยบรรยากาศ เสียงหัวเราะ และชีวิตชีวา แต่ผมก็เดินต่อไป เป็นนักโทษของความเคยชินอันน่าอึดอัด

ในความเงียบของรังนอน ผมฟังเสียงเมืองที่ยังคงสั่นไหวต่อไปโดยไม่มีผม ผมถามตัวเองว่าชีวิตมีให้ผมแค่นี้เองหรือ วันที่เหมือนกันเรียงต่อกันไป กิจวัตรที่สบายแต่ไร้ความหมาย

ภายใต้ท่าทางของมนุษย์เงินเดือนผู้ว่าง่าย มีผู้ชายที่คับข้องใจซ่อนอยู่ ผู้ชายที่อยากได้มากกว่านี้ แต่ไม่มีความกล้าพอจะก้าวก้าวแรก

บางครั้ง ก่อนจะจมสู่นิทรา ผมรู้สึกถึงความอยากจะโยนทุกอย่างทิ้งที่พลุ่งขึ้นมา อยากใช้ชีวิต ให้ตายสิ อยากรู้สึกถึงอะดรีนาลีน อยากพบผู้หญิงสักคนที่ทำให้ผมสั่นสะท้าน แต่ทุกเช้า นาฬิกาปลุกก็กรีดร้องตอนหกโมงครึ่งเป๊ะ และผมก็ดิ่งกลับสู่ชีวิตอันหม่นหมองอีกครั้ง