บทที่ 1
การหลบหนียามค่ำคืน

ผมจ้องหน้าจอด้วยดวงตาแดงก่ำ นอกหน้าต่าง แสงสีเงินของดวงจันทร์เต้นระริกอยู่ชั่วครู่ รบกวนสายตาผมเล็กน้อย และเตือนผมเงียบๆ ว่ายังมีโลกภายนอกอยู่ สามทุ่มครึ่ง ออฟฟิศแบบเปิดโล่งแทบร้างผู้คน

เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังเปรี๊ยะทำลายความเงียบ นั่นคือฮิโระ หนุ่มวัยสามสิบกว่าผู้มีพลังไม่รู้จักหมด ผมชำเลืองมองเขาด้วยหางตา

เฮ้ย โยชิ! เขาตะโกนขึ้นมาทันใด นายกะจะฟุบหลับคาคีย์บอร์ดหรือไงวะ?

ผมสะดุ้งจากภวังค์ พึมพำว่า ฉันยังมีเอกสารต้องเคลียร์อีก

ฮิโระลุกขึ้นพลางบิดขี้เกียจเสียงดัง ไอ้ของเฮงซวยพวกนั้นพรุ่งนี้มันก็ยังอยู่ แม่งเอ๊ย ถ้านายไม่รู้จักผ่อนคันเร่งบ้าง มันก็เป็นวงจรอุบาทว์ดีๆ นี่เอง

เขาพูดไม่ผิด นานแค่ไหนแล้วที่ผมไม่ได้มีค่ำคืนดีๆ เป็นของตัวเอง?

ฟังนะเพื่อน เขาพูดต่อพลางคลายเนกไท คืนนี้ฉันมีนัดกับสาวคนหนึ่ง นายมาด้วยกันสิ จะได้เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ให้ตายเถอะ

ฉันไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอ ผมลังเล ตามนิสัยสงวนท่าทีที่เป็นมาเสมอ

เขาหัวเราะหึๆ ขวางคออะไรกัน ฉันชวนนายเอง แล้วเธออาจพาเพื่อนมาด้วยก็ได้ ใครจะรู้? คืนนี้อาจเป็นคืนของนายก็ได้นะ ไอ้เพื่อนยาก

ผมลังเลใจ ชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย กิจวัตรของผมกำลังร้องเรียก แต่สิ่งที่กัดกินผมจากข้างในก็คือมันนั่นเองไม่ใช่หรือ?

เอาน่า แค่คืนเดียวเองโว้ย ฮิโระรบเร้า นายมีอะไรจะเสีย?

บางอย่างในตัวผม จะเป็นความเหนื่อยล้าหรือความอยากเปลี่ยนแปลงก็ตาม ยอมจำนน ตกลง ฉันไป

ใบหน้าของเขาสว่างขึ้นด้วยรอยยิ้มกว้าง เยี่ยม! ออกจากรังบ้างมันดีต่อนายนะ ไอ้เพื่อนยาก

ขณะเก็บข้าวของ ผมสังเกตเห็นกลีบดอกไม้สองสามกลีบที่ร่วงจากต้นไม้บนโต๊ะทำงาน ผมหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่ได้คิดอะไร พลางสงสัยลางๆ ว่ามันเริ่มทิ้งดอกตั้งแต่เมื่อไร

เราเดินไปที่ลิฟต์ เสียงฝีเท้าก้องอยู่ในทางเดินที่ว่างเปล่า เมื่อเข้าไปข้างใน ประตูก็ปิดลงพร้อมเสียงฟู่เบาๆ อากาศในนั้นเย็นกว่า

ฮิโระยังคงพูดเรื่องอะกิโกะกับบาร์ให้ผมฟัง กลิ่นหอมจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ ผสมกลิ่นดอกไม้กับกลิ่นไม้ ผมสูดมันเข้าไปเงียบๆ ดื่มด่ำกับกลิ่นกรุ่นแบบผู้หญิงที่ปลุกความอยากรู้ของผม ผมยิ้มอยู่ในใจ คิดว่าค่ำคืนนี้เริ่มต้นได้ไม่เลว ฮิโระยังคงพูดคนเดียวต่อไป เล่ารายละเอียดว่าเขาพบอะกิโกะได้อย่างไรด้วยความกระตือรือร้น

ลิฟต์หยุดพร้อมเสียงกริ่ง ประตูเปิดออกสู่โถงทางเข้า ความรู้สึกเย็นจางหายไปทันที ขณะก้าวออกมา แสงไฟยามค่ำคืนดูเหมือนจะวูบไหวไปชั่วขณะ ผมกะพริบตา แล้วทุกอย่างก็กลับเป็นปกติ

ว่าแต่ ฮิโระเอ่ยขึ้น บาร์รีเจนซีเป็นที่ที่แปลกอยู่หน่อยนะ มีพวกผู้ชายนั่งเล่นหมากรุกสากลกันเต็มไปหมด

ผมอดสนใจไม่ได้ จึงทวนคำ หมากรุกสากล?

เออ บ้าดีใช่ไหมล่ะ? ฮิโระตอบพลางเกาหน้าอกอย่างไม่ใส่ใจ บรรยากาศที่นั่นไม่เหมือนใคร นักเล่นทุกระดับมาประชันกัน บางทีนายอาจได้เห็นมือโปรที่แอบมาเล่นสักสองสามกระดานด้วยซ้ำ แล้วสาวเสิร์ฟก็ไม่เลวเหมือนกัน

เรื่องนี้สะกิดใจผม ค่ำคืนนี้อาจมีเรื่องให้ประหลาดใจอยู่บ้าง

ฟังดูน่าสนใจ ผมว่า แล้วอะกิโกะล่ะ เธอเล่นด้วยหรือเปล่า?

ฮิโระยิ้ม เดี๋ยวนายก็รู้เอง ไอ้เพื่อนยาก ไปกันเถอะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจแล้วลากนายกลับไปทำงาน!