บทที่ 2
ประตูแห่งความเป็นไปได้

บาร์รีเจนซีตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเรา หน้าร้านอาบแสงนวลของโคมไฟ ฮิโระผลักประตูเปิดออกอย่างแรง ลากผมตามเข้าไป บรรยากาศกระแทกผมทันที เสียงสนทนาคึกคัก เสียงแก้วกระทบกัน เสียงแจ๊สคลอเบาๆ ไม่เลว

โยชิ เพื่อนรัก สาวๆ อยู่ทางโน้น ฮิโระว่าพลางบุ้ยคางไปที่โต๊ะตัวหนึ่ง

ผู้หญิงสามคนรอเราอยู่ ผมเดินตามฮิโระไป พลางสังเกตการตกแต่งร้านเงียบๆ มีกระดานหมากรุกอยู่ตรงนั้นตรงนี้ ผู้ชายไม่กี่คนกำลังจดจ่อกับเกมของตัวเอง ที่นี่มีเอกลักษณ์

หวัดดีสาวๆ ฮิโระพูดพลางจูบหญิงสาวผมสีน้ำตาลคนหนึ่ง นี่โยชิ เพื่อนร่วมงานที่ฉันพูดถึงให้ฟังจนหูชา

อะกิโกะค่ะ หญิงสาวผมสีน้ำตาลแนะนำตัวพร้อมรอยยิ้มรู้กัน ส่วนนี่เพื่อนฉัน เมอิกับยูกิ

ผมผงกศีรษะทักทาย เมอิ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเพิ่งออกจากออฟฟิศ ถอดเสื้อนอกออกเพื่อลุคที่สบายขึ้น ยูกิในชุดกีฬาดูผิดที่ผิดทางในบาร์อันสงบนี้ แต่เธอก็ใส่ได้อย่างมั่นใจเต็มที่

ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ เมอิพึมพำด้วยความขี้อายที่ขัดกับสายตาอยากรู้อยากเห็นของเธอ

ในที่สุด! ยูกิร้อง เราเริ่มคิดกันแล้วนะว่าฮิโระกุเรื่องคุณขึ้นมาเอง

ผมนั่งลงระหว่างเธอทั้งสอง สังเกตว่านั่นเป็นเก้าอี้ว่างตัวเดียว คำนวณมาแล้วสินะ ฮิโระ

แม่งเอ๊ย พวกเธอจะทำให้หมอนี่เผ่นก่อนจะได้สั่งอะไรด้วยซ้ำ ฮิโระหัวเราะ

ผมยกมือเรียกบริกร วิสกี้แก้วหนึ่ง แล้วหันไปทางสาวๆ ว่าไงครับ คำตัดสิน? ผมตรงกับภาพที่ฮิโระวาดให้พวกคุณฟังไหม?

ยูกิมองประเมินผมอย่างเปิดเผย คุณเอาตัวรอดในป่าดงดิบแบบบริษัทได้ยังไงคะ? คงมหากาพย์น่าดูใช่ไหม?

กาแฟ โอที แล้วก็บางครั้ง... ผมยกแก้วที่เพิ่งมาถึงขึ้น ของชูกำลังสักแก้ว ไว้เตือนตัวเองว่าผมยังไม่ได้ครองโลก

เมอิหัวเราะคิก มือของเธอแตะแขนผมเบาๆ ฉันยังมาบ่นเรื่องฝึกงานของตัวเองอยู่เลย...

ฝึกงานด้านไหนครับ? ผมถาม

เครื่องสำอางค่ะ ไหนจะทดสอบลิปสติก ไหนจะเจ้านายที่... เธอหน้าแดง

ที่ทำให้เธอหลงหัวปักหัวปำ ยูกิพูดต่อให้จบอย่างไม่ปรานี

ไม่จริงนะ! เมอิประท้วง แต่รอยยิ้มของเธอฟ้องเสียเอง

แล้วคุณยูกิทำงานอะไรครับ? ผมถามต่อ

นักจิตวิทยาค่ะ แต่คืนนี้ ฉันอยากลองอยู่ฝั่งคนไข้ดูบ้างสักครั้ง

เธอส่งสายตาจ้องมาที่ผมอย่างมีความหมาย ตรงไปตรงมาดี คนนี้ ไม่ได้น่ารำคาญเลย

แล้วคุณล่ะ โยชิ อะกิโกะเอ่ยขึ้นอีก ฮิโระบอกเราว่าคุณเล่นหมากรุกสากล?

ผมเหลือบมองโต๊ะเล่นเกม เล่นบ้างครับ ทำไมหรือ ที่นี่มีคนชอบเล่นด้วยหรือ?

ฮิโระหัวเราะหึๆ ล้อเล่นหรือเปล่า? นี่มันของขึ้นชื่อประจำร้านเลย เล่นกันยันดึกดื่น พวกที่คิดว่าตัวเองเป็นคาสปารอฟ...

น่าสนใจ ผมจิบวิสกี้ รู้สึกถึงแอลกอฮอล์ที่อุ่นลงไปในลำคอ

กลิ่นหอมอีกกลิ่นหนึ่งลอยมาถึงผมอย่างกะทันหัน ละเมียดละไม เป็นส่วนผสมของดอกไม้กับไม้หอมล้ำค่า ไม่เหมือนกลิ่นหวานเลี่ยนที่ลอยอยู่รอบโต๊ะของเราเลย

ผมหันไปตามสัญชาตญาณ เงาร่างหนึ่งเพิ่งเดินเข้ามา มุ่งหน้าไปที่เคาน์เตอร์ กิโมโนสีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่าการเดินที่ลื่นไหลตัดกับความวุ่นวายรอบตัว เธอแหวกฝูงชนไปด้วยความคล่องแคล่วอย่างเป็นธรรมชาติ

สายตาของเราสบกันหนึ่งวินาที ผมเกือบทำแก้วล้ม

โยชิคะ? เสียงของเมอิดึงผมกลับสู่โลก คุณบอกว่ามีเรื่องเล่าเกี่ยวกับหมากรุกกระดานล่าสุดของคุณ?

อ๋อ ใช่ครับ ผมฝืนมองเธอ คือว่าเรื่องมันมีอยู่ว่า...

ให้ตายสิ ผมจดจ่อไม่ได้เลย จากหางตา ผมยังเห็นเงาร่างนั้นอยู่ที่บาร์ เสียงหัวเราะของยูกิ คำแซวของฮิโระ คำถามของเมอิ ทุกอย่างมาถึงผมราวกับผ่านแผ่นกรอง

ผมลุกขึ้น พยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติ เอาละ เดี๋ยวผมไปเอาเครื่องดื่มมาให้อีกรอบ

เยี่ยมเลย! ยูกิว่า เอาอะไรที่มีผลไม้มาให้ฉันหน่อยนะ ฉันไม่เรื่องมาก

ผมพยักหน้าอย่างใจลอย ขณะที่ตัวกำลังเคลื่อนไปทางเคาน์เตอร์แล้ว ไปหาเธอ

ฝูงชนดูเหมือนจะสมคบคิดกันต่อต้านผม ผมแทรกตัวไประหว่างกลุ่มคน หลบบริกร สายตาจับจ้องอยู่ที่เธอ

เมื่อถึงเคาน์เตอร์ ผมพบว่าตัวเองอยู่ห่างจากหญิงแปลกหน้าคนนี้เพียงไม่กี่ก้าว เมื่อมองใกล้ๆ เธอยิ่งงดงามกว่าเดิม กิโมโนสีเข้มตัดกับผิวอันซีดขาว และท่วงท่าของเธอมีความแม่นยำที่ทำให้ผมหลงใหล

เธออยู่ตรงนั้น นิ่งไม่ไหวติง เฝ้ามองการเคลื่อนไหวราวบัลเลต์ของเหล่าบาร์เทนเดอร์ เมื่อเธอหันมาเล็กน้อย สายตาของเราก็สบกันอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่หลบตา

ผมรู้สึกว่าชีพจรเต้นเร็วขึ้น ให้ตายสิ ผมเป็นอะไรไปนี่?

ผมรวบรวมความกล้าแล้วเดินเข้าไป ชั่วขณะหนึ่ง ผมลังเลว่าควรทำอย่างไรต่อ แล้วสัญชาตญาณเก่าก็กลับมา ผมโน้มตัวไปทางเธอเล็กน้อย

สวัสดีครับ ผมพูดเรียบๆ จะให้เกียรติรับเครื่องดื่มจากผมสักแก้วได้ไหมครับ?

เธอเอียงศีรษะ รอยยิ้มปริศนาแต้มอยู่บนริมฝีปาก ในความสลัวของบาร์ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยแสงที่ผมอ่านไม่ออก

ยินดีค่ะ เธอตอบด้วยเสียงนุ่มนวลที่ทำให้ผมขนลุก

ผมส่งสัญญาณให้บาร์เทนเดอร์ รู้ตัวดีว่าค่ำคืนนี้กำลังพลิกไปในทางที่คาดไม่ถึงโดยสิ้นเชิง ข้างหลัง ผมได้ยินเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ แว่วมา แต่จู่ๆ พวกเขาก็ดูห่างไกลเหลือเกิน