บทที่ 3
ดื่มให้กับความไม่คาดฝัน

ขอสาเกแก้วหนึ่งค่ะ เธอบอกบาร์เทนเดอร์

ผมสั่งวิสกี้อีกแก้ว รู้ตัวดีว่าการพบกันครั้งนี้ไม่ธรรมดา มีบางอย่างในแววตาของเธอ ความลึกที่ผมหยั่งไม่ถึง

เครื่องดื่มของเรามาถึง ผมยกแก้วของตัวเองขึ้น เราจะดื่มให้กับอะไรดีครับ?

เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาอันสงบนิ่งปักอยู่ในดวงตาของผม ให้กับการพบกันที่ไม่คาดฝัน ดีไหมคะ?

แก้วของเรากระทบกันดังกริ๊ง แอลกอฮอล์อุ่นลงไปในลำคอ

อะไรพาคุณมายังที่แบบนี้คะ? เธอถาม น้ำเสียงเรียบนิ่งตัดกับความวุ่นวายของบาร์

ผมเหลือบมองไปทางฮิโระกับคนอื่นๆ เพื่อนครับ แต่ผมไม่ค่อยถนัดงานสังสรรค์เป็นกลุ่มเท่าไร

เสียงหัวเราะของเธอ เบาและจริงใจ ทำให้ผมประหลาดใจ แล้วคุณล่ะครับ? ผมถามต่อ

ฉันมาหาความสงบสักหน่อยค่ะ มีความลังเลเล็กน้อยในน้ำเสียง ราวกับเธอกำลังชั่งคำพูด

สายตาของผมเลื่อนไปที่โต๊ะหมากรุกว่างตัวหนึ่งไม่ไกลนัก คุณเล่นไหมครับ?

ตอนนั้นเองที่เธอยิ้มจริงๆ เป็นครั้งแรก ความเปลี่ยนแปลงนั้นน่าตะลึง ราวกับมีแสงไฟสว่างขึ้น บางครั้งค่ะ หมากรุกญี่ปุ่น

โชกิ ผมปิดความผิดหวังนิดๆ ไว้ไม่มิด เป็นเกมที่น่าหลงใหลครับ

เธอหันมาหาผมเต็มตัว ความสนใจทั้งหมดพุ่งมาที่ผมในทันใด แล้วคุณล่ะคะ ทำงานอะไร?

คำถามนั้นทำให้ผมตั้งตัวไม่ทัน ชีวิตประจำวันของผมดูจืดชืดและไร้ความสำคัญขึ้นมาทันทีเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้หญิงคนนี้ ดวงตาของเธอยังคงจับจ้องที่ผม รอคำตอบที่ผมเรียบเรียงออกมาได้ยากเย็น