บทที่ 4
เกมแห่งความจริง

ผมสูดหายใจลึก ประหลาดใจกับความอยากเปิดใจให้เธออย่างกะทันหันของตัวเอง ผมเป็นขี้ข้าใส่สูทครับ ผมพูดออกมาในที่สุด นำเข้าส่งออก อยู่ที่อุเมดะ

คำพูดของผมฟังดูกลวงเปล่าต่อหน้าผู้หญิงที่น่าหลงใหลคนนี้ แต่อย่างน้อยมันก็ซื่อตรง

แล้วคุณชอบสิ่งที่คุณทำไหมคะ? เธอถามเบาๆ

คำถามของเธอ ซึ่งดูเรียบง่าย กระแทกผมเข้าอย่างจัง เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผมอนุญาตให้ตัวเองคิดถึงสถานการณ์ของตัวเองอย่างจริงจัง

ไม่ครับ ผมหลุดปาก ประหลาดใจกับความตรงไปตรงมาของตัวเอง ไม่ ผมไม่ชอบสิ่งที่ผมทำ

เธอดูไม่ประหลาดใจและไม่ผิดหวังกับคำตอบของผม ตรงกันข้าม แววตาของเธออ่อนโยนลง ราวกับรอคำสารภาพนี้อยู่แล้ว

แล้วถ้าคุณเลือกได้ เธอพูดต่อ คุณจะทำอะไรคะ?

ผมนิ่งเงียบ แค่ความคิดที่จะเลือกเส้นทางอื่นก็ดูทั้งน่าตื่นเต้นและน่าหวาดหวั่นไปพร้อมกัน ความมั่นคงหลายปีพรากนิสัยการฝันไปจากผมแล้ว

เธอยิ้ม คุณทำให้ฉันนึกถึงตัวหมากรุกค่ะ เธอว่าพลางลากนิ้วไปตามขอบแก้ว คุณเดินตามตาเดินที่ถูกกำหนดไว้แล้ว โดยไม่ได้เลือกเส้นทางของตัวเองจริงๆ

ให้ตายสิ คำพูดของเธอฟาดผมเหมือนตบหน้า ผมที่คิดว่าตัวเองฉลาด กลับได้เห็นตัวเองอย่างที่เป็นจริงๆ ผู้ชายที่ซ่อนตัวอยู่หลังกิจวัตร มันเขย่าผมอย่างแรง