บทที่ 6
ร่างอันเลือนราง
การจัดวางตัวหมากของเธอชวนให้นึกถึงตำแหน่งเริ่มต้นของโชกิอย่างประหลาด เพียงแต่ปรับให้เข้ากับแปดแถวตั้งของกระดานเรา ที่ขอบกระดาน ควีนขาว ซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่หลงเหลือจากฝ่ายเดิมของเธอ ดูราวกับกำลังเฝ้ามองตัวหมากห้าเหลี่ยมที่เข้ามาแทนที่มัน
ขณะที่เธอเก็บถุงผ้าปักใบเล็ก ผมสังเกตเห็นแหวนแต่งงานบนนิ้วนางซ้ายของเธอ สะท้อนแสงสีทองของบาร์ สายตาของผมค้างอยู่ที่มันอย่างห้ามไม่ได้
ดูเหมือนมันจะดึงดูดสายตาคุณนะคะ
เสียงของเธอต่ำ แทบเป็นเสียงกระซิบ
ผมนิ่งเงียบ กลัวว่าคำพูดจะเผยความว้าวุ่นในใจ
ใจเย็นค่ะ... ทุกอย่างมีเวลาของมัน
เธอว่า น้ำเสียงเย็นเยียบขึ้นมาทันใด
เธอหมุนแหวนแต่งงาน ดวงตาท้าทายให้ผมไขปริศนาของเธอ ผมรู้สึกได้ว่าเธอกำลังลิ้มรสความสับสนของผม
เธอแตะนายพลทองที่ประจำอยู่ข้างขุนของเธอเบาๆ นี่คือตัวหมากสำคัญในเกมของฉันค่ะ
ผมอยากเห็นฝีมือของเธอเร็วๆ แล้วครับ
ผมตอบ กลบเกลื่อนความอึดอัด
เธอเดินได้ทีละก้าวเท่านั้น และไม่เคยถอยหลังในแนวทแยงค่ะ
ช่างเรียบร้อยดีจริง
ผมตั้งข้อสังเกต แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ควีนของผมอาจมีอะไรจะพูดบ้างก็ได้นะครับ
เมื่อเจอกับหมากรุกสากล ตามธรรมเนียมแล้วเธอจะเริ่มเกมโดยถูกพลิกหน้าไว้ก่อน
เธอเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวลชวนเคลิ้ม แต่ฉันอยากให้เธอได้อิสรภาพมาด้วยตัวเองมากกว่า เมื่อเข้าไปอยู่ในแถวของคุณแล้ว เธอจะเผยธาตุแท้ออกมาค่ะ
ผมปล่อยให้คำพูดของเธอก้องอยู่ในใจ รู้ตัวดีถึงเกมซ้อนเกมที่กำลังดำเนินอยู่
ธาตุแท้ของเธอหรือครับ?
ผมทวนคำ
แววตาของเธอเข้มขึ้น บางสิ่งที่ทรงพลังกว่านายพลธรรมดาๆ มากนักค่ะ
ชั่วขณะนั้นผมเข้าใจว่า ผมได้ก้าวเข้าสู่เกมที่ผมไม่รู้กติกา และผมก็ไม่ได้เดือดร้อนกับมันเท่าไรนัก