บทที่ 8
เกมสุดท้าย

ใต้ม่านแสงของดวงจันทร์ สามีกับสาวใช้พบที่เงียบสงบแห่งหนึ่งริมฝั่งแม่น้ำ สถานที่อันสงบซึ่งห่างไกลจากตรอกซอยที่คึกคักของเกียวโต ที่นั่น ห่างจากโลกภายนอก ทั้งสองกำลังจะดำดิ่งสู่ความลึกลับของหมากราชาที่กลืนกินยูกิไว้ถึงเพียงนั้น

สาวใช้เปิดกล่องไม้อย่างระมัดระวัง เผยให้เห็นตัวหมากที่จัดเรียงอย่างเรียบร้อยอยู่ภายใน แต่ละตัวดูเหมือนบรรจุส่วนหนึ่งของปริศนาที่ห้อมล้อมคำสาปของยูกิไว้ สามีเฝ้ามอง ทั้งความหลงใหลและความหวั่นเกรงอยู่ในแววตา

ทุกคืน ข้าเฝ้ามองนายหญิงยูกิเล่นเจ้าค่ะ สาวใช้เริ่ม เสียงแผ่วต่ำของเธอผสานกับเสียงกระซิบของแม่น้ำ นายหญิงจดจ่อ ราวกับทุกการเดินถูกบงการด้วยพลังที่มองไม่เห็น เธอเริ่มจัดวางตัวหมากอย่างแผ่วเบาบนกระดานชั่วคราวที่เธอขีดไว้บนพื้นดิน

ทุกครั้งที่วางตัวหมากลง สาวใช้จะบรรยายการเดินที่ตรงกัน คำอธิบายของเธอเผยความเข้าใจเกมอย่างลึกซึ้ง นายหญิงยูกิเริ่มตรงนี้เสมอ แล้วย้ายตัวนี้ไปตรงนั้นเจ้าค่ะ เธอกล่าวพลางแสดงการเดินบนกระดาน สามีซึ่งจดจ่อ ตามทุกท่วงท่า ทุกกลยุทธ์ที่ถูกบรรยาย พยายามเข้าใจว่าอะไรในเกมนี้ที่จับจิตใจของยูกิไว้ได้

ขณะที่ลำดับการเดินคืบหน้า แบบแผนหนึ่งก็เริ่มปรากฏ การเดินชุดหนึ่งที่ซ้ำเดิมไม่เปลี่ยน ราวกับยูกิติดอยู่ในวงจรไม่รู้จบ และนี่คือตำแหน่งสุดท้ายเจ้าค่ะ สาวใช้ประกาศ ชี้ไปที่การจัดเรียงของตัวหมาก เกมจบลงแบบนี้เสมอ

เสียงของเธอ ห่างไกลและไพเราะ ดูเหมือนลอยอยู่ในอากาศ พัดมากับสายลมยามค่ำ นายของบ้านรู้สึกถึงความอ่อนล้าอันแฝงเล่ห์รุกเข้ามา เปลือกตาหนักขึ้น จิตใจพร่ามัว เขาหลับตาลง ปล่อยตัวให้ความเหนื่อยฉับพลันนี้ชั่วครู่

ความทรงจำสุดท้ายของเขาก่อนจมสู่ความไม่รู้สึกตัว คือใบหน้าพร่าเลือนของสาวใช้ และเสียงของเธอที่ห่างออกไปในราตรี ปนกับหยดฝนที่เริ่มโปรยลงมาเบาๆ หยดฝนกระทบพื้นดิน คลอไปกับท่วงทำนองอันห่างไกลของสาวใช้ที่ฮัมเพลงกล่อมเด็ก

ด้วยความสงบนิ่งอันน่าประหลาด เธอเก็บตัวหมากกลับเข้ากล่องอย่างประณีต เธอทอดสายตาครั้งสุดท้ายไปยังร่างไร้ชีวิตของนายท่าน สีหน้าหยั่งไม่ถึง ก่อนจะเดินจากไปในเงามืดของราตรี ทิ้งปริศนาที่ไม่มีใครไขของกระดานหมากราชาไว้เบื้องหลัง

บัดนี้ฝนตกหนักขึ้น ชะล้างความลับออกจากถนนของเกียวโต ขณะที่โกมาโยหายลับไป เงาร่างกลืนหายเข้ากับทิวทัศน์ยามราตรี พาเสียงสะท้อนของคำสาปโบราณไปกับเธอ