บทที่ 7
การพบพานที่ไม่คาดคิดและความจริงที่เผยออกมา

ราตรีห่มคลุมเกียวโตอย่างแผ่วเบา ปล่อยให้เมืองอาบอยู่ในความสงบเยือกเย็น เมื่อสามีของยูกิ ซึ่งหัวใจเบาลงจากพิธีชำระล้าง ได้พบพานอย่างไม่คาดคิด การเดินเพียงลำพังของเขาถูกขัดจังหวะด้วยเสียงหอบของสาวใช้ ซึ่งดูเหมือนผุดออกมาจากเงามืด

นายท่าน! ได้โปรดรอก่อนเจ้าค่ะ! เธอร้อง กิโมโนสีน้ำเงินยามราตรีพลิ้วรอบกายดุจหมอกกลางคืน เรือนผมซึ่งปกติมัดไว้อย่างประณีต ทิ้งตัวอย่างอิสระบนไหล่ ทำให้เงาร่างของเธอดูแทบจะลี้ลับ

สามีหยุด มองเธอด้วยความประหลาดใจและความระแวง มีอะไรหรือ? เขาถาม

สาวใช้ซึ่งกำลังพักหายใจ ยื่นกล่องไม้ให้เขา นายท่านลืมสิ่งนี้ไว้เจ้าค่ะ เธอกล่าว ความตึงเครียดชัดเจนในน้ำเสียง ตัวหมากของหมากราชา นายท่านจะเผามันด้วยใช่ไหมเจ้าคะ?

เขารับกล่องมาด้วยสายตาไม่ไว้ใจ แล้วพยักหน้า ใช่ จริงด้วย ขอบใจที่เตือน เขาฉงนกับความเอาใจใส่ที่ผิดปกติของสาวใช้ แต่ไม่มีเวลาจะครุ่นคิดเรื่องนี้

ทว่าสาวใช้ดูไม่รีบร้อนจะไป นายท่านเจ้าคะ เธอเริ่มอย่างลังเล มีบางอย่างที่นายท่านต้องรู้ ข้าเฝ้าดูนายหญิงเล่นเกมนี้ คืนแล้วคืนเล่า นายหญิง... ต่างไปจากเดิม ราวกับอยู่ที่อื่น

สามีซึ่งสนใจในคำพูดของเธอ เร่งให้เธอเล่าต่อ นายหญิงเล่นอยู่คนเดียว เดินหมากตามลำดับเดิมเสมอ และเกมก็จบแบบเดิมทุกครั้ง ในตำแหน่งเดียวที่แน่นอนเจ้าค่ะ สาวใช้อธิบาย น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความกังวลที่สัมผัสได้

สิ่งที่ถูกเปิดเผยเหล่านี้ทำให้สามีว้าวุ่นอย่างลึกซึ้ง บัดนี้เขาตระหนักว่ายังมีสิ่งที่ต้องเข้าใจเกี่ยวกับสถานการณ์ของยูกิ มากกว่าเพียงการทำลายกระดานหมากราชา การเดินหมากซ้ำเดิม ตำแหน่งสุดท้ายที่เหมือนกันทุกครั้ง รายละเอียดเหล่านี้บ่งบอกถึงปริศนาที่ซับซ้อนกว่าที่เขาคิดไว้

ขอบใจ เขากล่าวกับสาวใช้อย่างแผ่วเบา สิ่งที่เจ้าสังเกตเห็นอาจเป็นกุญแจที่จะช่วยยูกิได้ เขารู้ว่าหนทางสู่การเยียวยาภรรยาเพิ่งเริ่มต้น ราตรีรอบตัวทั้งสองดูหนาทึบขึ้น และความลึกลับของหมากราชาก็ลึกล้ำยิ่งกว่าที่เคย