บทที่ 2
ความฝันที่ค้างคาของจุน

ในคีมหนีบของความเป็นจริงประจำวัน จุนแบกโลกภายในที่ทั้งกว้างใหญ่และลี้ลับไว้ในตัว จักรวาลคู่ขนานที่มีชีวิตขึ้นทุกคืนในห้องกังวานแห่งความฝันของเขา มิติแห่งฝันนี้ซึ่งสำหรับเขาจับต้องได้ยิ่งกว่าโลกยามตื่น ร้องเรียกเขาอย่างยืนกรานขึ้นทุกที ถักทอใยแห่งความปรารถนาที่ไม่สมหวังรอบจิตใจของเขา

ทุกคืน ความฝันเดิมคลี่ตัวด้วยความแม่นยำของโน้ตเพลงที่บรรเลงมานับครั้งไม่ถ้วน ขอบฟ้าเปิดออกสู่ทุ่งข้าวสาลีสุกที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา ไหวเป็นระลอกใต้สัมผัสของสายลมในจินตนาการ ดวงอาทิตย์ยามอัสดงจุดท้องฟ้าให้ลุกโชน ระบายโค้งฟ้าเป็นจิตรกรรมฝาผนังในโทนของไฟและทอง ทอดเงายาวเหยียดลงบนโลก

ในมหาวิหารแห่งธรรมชาตินี้ ที่ซึ่งรวงข้าวสีทองชูขึ้นดุจคำอธิษฐานเงียบงันนับไม่ถ้วนสู่ฟากฟ้า เงาร่างของหญิงสาวคนหนึ่งปรากฏขึ้น เลือนรางดุจความฝันในยามสนธยา เธอเป็นเพียงภาพร่างและการบอกใบ้ ภาพสีน้ำที่เจือจางในหมอกยามเย็น ทว่าจุนจำเธอได้ในทันที หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับพยายามหนีออกจากอก

ด้วยแรงผลักดันที่ไม่อาจต้านทาน จุนพุ่งตัวไล่ตามเธอ เท้าของเขาแทบไม่แตะพื้น ราวกับแรงโน้มถ่วงเองก็หลีกทางให้ความเร่งร้อนของการแสวงหานี้ อากาศรอบตัวสั่นสะเทือนด้วยพลังงานพิเศษ ก้าวแล้วก้าวเล่า ระยะห่างระหว่างทั้งสองหดลงทีละน้อยจนแทบไม่รู้สึก ดุจการเต้นรำอันไม่รู้จบที่ทุกการเคลื่อนไหวพาทั้งคู่เข้าใกล้กัน โดยไม่เคยได้บรรจบกันจริงๆ

ไกลออกไปมีซุ้มประตูแต่บรรพกาลตั้งตระหง่าน โครงสร้างอันน่าเกรงขามที่ถักทอจากไม้ที่มีชีวิตและสัญลักษณ์ลี้ลับ อักขระที่ประดับเสาของมันเต้นเป็นจังหวะด้วยแสงหม่น ราวกับมีสำนึกของตัวเอง สัญลักษณ์แต่ละตัวกระซิบความลับที่จุนจับใจความไม่ได้ทั้งหมด แต่มันก้องกังวานอยู่ในส่วนลึกที่สุดของตัวตนเขา

ขณะที่จุนกำลังจะไปถึงตัวเธอ เงาร่างนั้นก็ก้าวข้ามธรณีของซุ้มประตู เธอหยุดและหันกลับมาหาเขา ขณะที่บานประตูเริ่มปิดลงช้าๆ สายตาของเธอทะลุทะลวงเขา บรรจุความลี้ลับทั้งหมดของจักรวาล ความเศร้าสร้อยทั้งหมดของรักที่เป็นไปไม่ได้ ในดวงตาของเธอมีคำเชิญให้ก้าวข้ามพรมแดนระหว่างโลก

จุนยื่นมือออกไปอย่างสิ้นหวัง นิ้วของเขาพยายามคว้าภาพอันชวนหลงใหลนั้นไว้ แต่ซุ้มประตูปิดลงอย่างไม่ปรานี ด้วยเสียงครืนที่ทำให้รากฐานของความเป็นจริงสั่นสะเทือน ดุจเสียงระฆังไว้อาลัยแด่โอกาสที่พลาดไป

ในวินาทีนั้นเองที่จุนตื่นขึ้นทุกครั้งไป หัวใจเต้นกระแทกซี่โครง นิ้วยังยื่นออกไปหาตัวตนที่ระเหยหายไปดุจน้ำค้างใต้แสงแดดยามเช้า ความรู้สึกสูญเสียที่ท่วมท้นเขานั้นลึกถึงเนื้อในจนเหมือนอกกลวงโบ๋

แต่เหนือความเจ็บปวดของการพรากจาก ยังมีประกายแห่งความหวังคงอยู่ ความมั่นใจที่อธิบายไม่ได้ว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เป็นเพียงผลผลิตของจินตนาการ สักวันหนึ่ง บางทีซุ้มประตูอาจเปิดค้างไว้นานพอให้เขาได้ตามเธอเข้าไปในอาณาจักรของเธอ