บทที่ 3
กระดานหมากแห่งโชคชะตา

ในย่านฮมมาจิของโอซาก้า ที่ซึ่งตึกระฟ้าตั้งตระหง่านดุจทหารยามยุคใหม่เคียงข้างวัดอายุหลายร้อยปี จุนใช้ชีวิตอย่างจืดจาง ในบริษัทที่จิตวิญญาณเลือนหายไปหลังตัวเลข เขาล่องลอยอยู่บนมหาสมุทรแห่งความจำเจ ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมงานที่สุภาพแต่ห่างเหิน และความพยายามจะมีรักซึ่งแม้จะบ่อยครั้ง ก็ไม่เคยเติมเต็มความว่างเปล่าที่ก้องอยู่ในตัวเขาดุจเสียงสะท้อนไม่รู้จบ

สวนอุตสึโบะกลายเป็นที่หลบภัยของเขา โอเอซิสแห่งความสงบกลางความอึกทึกของเมือง ท่ามกลางพุ่มกุหลาบที่ได้รับการดูแลอย่างดี จุนพบสิ่งที่คล้ายความสงบ เขารู้จักทุกซอกทุกมุมของที่พักใจสีเขียวแห่งนี้ ม้านั่งทุกตัวที่กาลเวลากัดกร่อน ทางเดินคดเคี้ยวทุกสาย ใกล้สระน้ำที่แสงแดดเล่นกับผิวน้ำเป็นจังหวะวอลทซ์ของประกายสีทอง เขาได้รับการปลอบประโลมอันเงียบงัน การพักรบในชีวิตที่นอกจากนั้นแล้วไร้สีสัน

ในบ่ายวันหนึ่งของฤดูร้อนที่อบอ้าวเป็นพิเศษ จุนหาความเย็นใกล้น้ำพุของสวน เสียงน้ำกระซิบและร่มเงาของต้นสนสร้างฟองอากาศแห่งความสงบ ห้วงขณะที่ค้างอยู่ในกาลเวลา

ตอนนั้นเองที่สายตาของเขาถูกดึงดูดด้วยสิ่งผิดปกติในทิวทัศน์อันคุ้นเคย บนหินแบนก้อนหนึ่งซึ่งรูปทรงชวนให้นึกถึงกระดานหมากตามธรรมชาติ มีหมากราชาชุดหนึ่งวางอยู่ ตัวหมากที่ขึ้นเงาตามกาลเวลามีรอยสลักอันประณีตน่าทึ่ง มังกรและดอกไม้เกี่ยวกระหวัดกัน ปลุกเสียงสะท้อนอันห่างไกลในตัวเขา ดุจความทรงจำถึงความฝันที่ลืมไปครึ่งหนึ่ง

แปลกจัง... เขาพึมพำพลางยื่นมือไปหาตัวหมากตัวหนึ่ง ทันทีที่นิ้วแตะเนื้อไม้ขัดเงา ความรู้สึกที่นิยามไม่ได้ก็แล่นผ่านตัวเขา ราวกับสัมผัสธรรมดานี้ทอดสะพานระหว่างสองโลก

บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างแนบเนียน สายลมที่ไม่คาดคิดพัดให้กลีบกุหลาบเต้นรำ ขณะที่ผิวสระจับประกายที่ไม่คุ้นตา จุนผู้ถูกตรึงไว้ ละสายตาจากชุดหมากไม่ได้ หัวใจเต้นในจังหวะใหม่ ราวกับเขาสังหรณ์ถึงความสำคัญของห้วงขณะนี้

คุณหลงทางหรือคะ? เสียงอันไพเราะทำลายความเงียบ นุ่มนวลดุจเสียงจักจั่นขับขานจากที่ไกล

เมื่อหันกลับไป จุนพบการปรากฏกายที่ทำให้เขาแทบลืมหายใจ หญิงสาวผู้งามสะดุดตาปรากฏออกมาจากร่มเงาของต้นไม้ ในกิโมโนสีน้ำเงินยามราตรี การปรากฏตัวของเธอดูเหมือนเปลี่ยนแม้แต่อากาศรอบกาย สร้างบรรยากาศที่ความจริงกับความฝันหลอมรวมกัน ผมสีดำของเธอทิ้งตัวลงบนไหล่อย่างงดงามเป็นธรรมชาติ และใบหน้าอันละเอียดประณีตสว่างขึ้นด้วยริมฝีปากสีแดงเลือด และแววตาที่ลึกจนชวนหวั่นไหว

ผม... ผมไม่แน่ใจครับ จุนตอบ เสียงของเขาฟ้องถึงความว้าวุ่น

หญิงสาวเข้ามาใกล้ด้วยความสง่างามดุจแมว การเคลื่อนไหวแต่ละครั้งดูเหมือนถูกออกแบบท่าโดยพลังลี้ลับ คุณกำลังมองหาอะไรอยู่กันแน่คะ จุน? เกมนี้หรือที่ทำให้คุณสนใจ หรือเป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น?

จุนจ้องตัวหมากที่ยังถืออยู่ สูดหายใจอย่างระมัดระวังก่อนตอบ ผมไม่รู้เลยว่าผมกำลังตามหาคุณอยู่... จนกระทั่งตอนนี้

เสียงหัวเราะใสดุจแก้วหลุดจากริมฝีปากของหญิงแปลกหน้า ผสานความอ่อนหวานกับความลึกลับ แล้วตอนนี้ที่คุณพบฉันแล้ว คุณตั้งใจจะทำอะไรคะ? เธอถาม รอยยิ้มแกว่งไกวระหว่างการยั่วยวนกับปริศนา

เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาของนิ้วเธอบนมือ จุนมองเธอด้วยความเข้มข้นแบบใหม่ ผมอยากเชิญคุณมาเล่นกับผมครับ

ความประหลาดใจที่แล่นผ่านแววตาของเธอเผยความเปราะบางที่ไม่คาดคิด ไม่เคยมีใครเชิญฉันแบบนี้มาก่อนเลย เธอพึมพำ เสียงถอนหายใจอันเศร้าสร้อยหลุดจากริมฝีปาก กล้าหาญมากนะคะ จุน รอยยิ้มของเธออ่อนโยนลง แทบจะเขินอาย ขณะที่ประกายซุกซนในดวงตาบอกเป็นนัยว่าห้วงขณะนี้อาจเป็นเพียงอีกด้านหนึ่งของเกมที่ใหญ่กว่า