บทที่ 1
ออกเดินทางสู่โตเกียว

แสงไฟบนชานชาลาเลือนหายไป ขณะที่ชินคันเซ็นพุ่งทะยานสู่โตเกียว ทาเคชิมองเงาร่างของตึกรามกลืนหายไปในความมืด การดำรงอยู่ของมันชวนให้นึกถึงตัวหมากราชาที่เขาจับต้องมาทั้งชีวิต นิ่งสนิท ทว่าเปี่ยมด้วยศักยภาพ จันทร์เต็มดวงอันสมบูรณ์ไร้ที่ติครองฟ้าสีหมึก ทอดม่านสีเงินลงบนทิวทัศน์ที่ไหลผ่านไป

ในยามดึกเช่นนี้ ตู้โดยสารชั้นพรีเมียมมอบความสงบราวกับฟองอากาศ มีเพียงเสียงครางของรางและลมแผ่วเบาของเครื่องปรับอากาศที่เคลียคลอความคิดของเขา ความสันโดษเช่นนี้เหมาะกับแชมป์ เขาชื่นชอบช่วงเวลาที่โลกดูเหมือนหยุดค้าง ที่ความคิดแต่ละอย่างเบ่งบานได้โดยไร้พันธนาการ ดุจกลยุทธ์ที่คลี่ตัวบนกระดานหมาก

ปลายนิ้วของเขาแตะโต๊ะพับตรงหน้า ร่างการเดินของตัวหมากในจินตนาการไปโดยไม่รู้ตัว พรุ่งนี้ความจริงของการแข่งขันจะกลับมาทวงที่ของมัน แสงสปอตไลต์ แรงกดดัน ความคาดหวัง ทั้งหมดนั้นรอเขาอยู่ที่โตเกียว แต่ในตอนนี้ ทาเคชิปล่อยใจให้จังหวะของรถไฟกล่อม จมอยู่กับเงาที่เต้นระบำของนาข้าวและผืนป่าที่หลับใหล

อากาศคืนนี้ดูแปลกไป หนาแน่นขึ้น แทบจะจับต้องได้ อาจเป็นเพราะความเหนื่อยล้า หรือเพียงเพราะดวงจันทร์ที่สว่างผิดปกติดวงนั้น ซึ่งเปลี่ยนความธรรมดาสามัญให้กลายเป็นบางสิ่งที่... พิเศษกว่า ทาเคชิส่ายศีรษะเบาๆ ไล่ความคิดเหล่านั้นไป แชมป์ไม่ควรปล่อยให้ความเพ้อฝันเช่นนี้มารบกวน โดยเฉพาะในคืนก่อนการแข่งขันครั้งสำคัญ