บทที่ 4
คำชมและคำตำหนิในวัง

มาโยโกะเล่าเรื่องต่อด้วยแววตาครุ่นคิด พาผู้ฟังดำดิ่งสู่บรรยากาศของความตึงเครียดและความท้าทายที่ไม่คาดฝัน

เมื่อดิฉันไปถึงปราสาท โกเคนิน ข้ารับใช้ชั้นสูง ต้อนรับดิฉันอย่างอบอุ่นในห้องโถงที่งดงามโอ่อ่า เธอเล่า เขาบอกดิฉันว่าไม่มีวันใดที่เขาไม่ได้ยินคนพูดถึงหมากราชา และปรารถนาจะแสดงความยินดีกับดิฉันด้วยตนเอง สำหรับคุณภาพอันยอดเยี่ยมของเกม

มาโยโกะยิ้มอย่างอ่อนโยน หวนนึกถึงช่วงเวลานั้น เขาบอกว่าตนเองก็เป็นผู้ชื่นชอบเกมกลยุทธ์ และแสดงความปรารถนาจะมีส่วนทำให้หมากราชาเป็นที่เลื่องลือ ถ้อยคำเหล่านั้นทำให้ดิฉันเปี่ยมด้วยความยินดีและความหวัง

ทว่ารอยยิ้มของเธอค่อยๆ จางหาย แต่แล้วโกเคนินก็เอ่ยถึงเรื่องละเอียดอ่อน เขาสงสัยว่าการมีรูปของราชาอยู่ในเกมที่ชาวบ้านเป็นผู้เล่นเสียส่วนใหญ่นั้นเหมาะสมหรือไม่ เขายังชี้ด้วยว่าชื่อหมากราชา ซึ่งหมายถึงเกมของราชา อาจก่อความสับสน และควรเปลี่ยนเสีย

ฉากเข้มข้นขึ้นเมื่อมาโยโกะเลียนแบบท่าทางวางอำนาจของโกเคนิน เขาไม่ให้เวลาดิฉันตอบ ย้ำว่าเขาคือผู้มีอำนาจแต่เพียงผู้เดียว และสถานะของเขาไม่ควรถูกลดทอนให้เป็นเพียงส่วนประกอบของเกม

เธอทำท่าเลียนแบบโกเคนิน ปัดหลังมือไล่แม้แต่ความคิดเรื่องการมีนายพลทองที่เป็นอิสระ เขายังเรียกร้องด้วยว่าทองต้องไม่อาจเลื่อนขั้นได้อีกต่อไป โดยอ้างว่ามันไร้สาระและเสียสมดุลเมื่อเทียบกับตัวหมากอื่น

ในห้อง รู้สึกได้ถึงความตึงเครียดที่สัมผัสได้ มาโยโกะเล่าต่อด้วยความมุ่งมั่นอันสงบ การปฏิเสธคำขอเช่นนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ดิฉันไม่มีความตั้งใจเลยที่จะแก้ไขเกมที่พวกเราสร้างขึ้นด้วยความรักและความหลงใหลมากมายถึงเพียงนั้น

เธอหยุดชั่วครู่ รวบรวมความคิด ดิฉันกำลังจะตอบเขาด้วยไหวพริบและความเคารพทั้งหมดที่สถานการณ์เรียกร้อง

ผู้ฟังซึ่งถูกตรึงไว้ รอคอยเรื่องราวตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อ อยากรู้ว่ามาโยโกะรับมือกับการเผชิญหน้าอันละเอียดอ่อนนี้อย่างไร และมันมีความหมายอย่างไรต่ออนาคตของหมากราชา