บทที่ 6
ความสง่างามและการรอคอยก่อนการประลอง

มาโยโกะบรรยายต่อด้วยน้ำเสียงเจือความขรึมขลัง ถึงหนึ่งในช่วงเวลาที่น่าจดจำที่สุดในชีวิตของเธอ

การประลองครั้งใหญ่ถูกจัดขึ้นในลานของโกเคนิน เธอเริ่ม สำหรับงานนี้ เหล่าข้ารับใช้ดูแลให้ดิฉันได้รับการแต่งกายด้วยความสง่างามคู่ควรกับเจ้าหญิง

เธอหลับตาชั่วครู่ ราวกับเพื่อระลึกรายละเอียดให้ชัดขึ้น ดิฉันสวมกิโมโนสีน้ำเงินเข้มยามราตรี ชวนให้นึกถึงแก่นแท้อันลี้ลับของกลางคืน เนื้อผ้าซึ่งประดับด้วยลวดลายดอกไม้อันอ่อนช้อยและภาพสัตว์ในตำนานอย่างมังกรและหงส์ เป็นสัญลักษณ์ของทั้งพลังและการเกิดใหม่ เธอลูบมือไปตามแขนเบาๆ ราวกับจะสัมผัสเนื้อผ้าในจินตนาการ ลวดลายซึ่งทอด้วยดิ้นทองและดิ้นเงิน ระยิบระยับแผ่วๆ ใต้แสง เพิ่มความประณีตเข้าไป

แววตาของเธอสว่างขึ้นเมื่อพูดถึงทรงผม ผมสีดำของดิฉันถูกจัดในทรงที่เรียบง่ายแต่สง่า ประดับด้วยปิ่นคันซาชิแบบเรียบๆ ซึ่งให้ความหรูหราอย่างสงบเสงี่ยมโดยไม่โอ้อวดเกินไป เธอแตะผมราวกับจะระลึกสัมผัสของเครื่องประดับ และแน่นอน โอบิที่เข้าชุดกันขับเน้นรูปร่างของดิฉันด้วยความงามเป็นธรรมชาติ การแต่งหน้าซึ่งจงใจให้เรียบ ขับความงามตามธรรมชาติของดิฉัน ด้วยสีเพียงแต้มเดียวบนแก้มและริมฝีปาก

แม้บรรยากาศจะเป็นงานรื่นเริงและการตระเตรียมจะหรูหรา มาโยโกะยังคงยึดมั่นอยู่กับเรื่องเล่า แสดงความเข้มแข็งของจิตใจอันน่าทึ่ง แม้ดิฉันจะไม่รู้เลยว่าโกเคนินมีฝีมือหมากราชาระดับใด ดิฉันก็ยังสงบ มีสมาธิ และตั้งใจแน่วแน่ที่จะเผชิญหน้ากับเขาด้วยการเล่นให้ดีที่สุด

การรอคอยเป็นสิ่งที่สัมผัสได้ในห้อง เมื่อผู้ฟังนึกภาพมาโยโกะ ดุจเจ้าหญิงนักรบ เตรียมเผชิญคู่ต่อสู้ที่น่าเกรงขามในหมากราชากระดานที่ดูท่าจะทั้งเข้มข้นและเปี่ยมความหมายเชิงสัญลักษณ์