บทที่ 7
การรอคอยอันร้อนระอุก่อนการประลอง

ในเรื่องเล่าของเธอ มาโยโกะวาดภาพอันมีชีวิตของสถานการณ์ในการประลองครั้งสำคัญนั้น ถ้อยคำของเธอชวนให้นึกถึงความยากลำบากทางกายที่เธอต้องเผชิญในเช้าวันนั้น

อากาศร้อนมากค่ะ เธอเริ่ม ความอึดอัดสั่นระริกผ่านน้ำเสียง ดิฉันนั่งอยู่บนยกพื้นกลางลาน ใต้แสงแดดแผดเผาโดยตรง ดิฉันถูกบังคับให้นั่งหันหน้าเข้าหาโต๊ะหมาก และความร้อนก็แทบจะทนไม่ไหว

เธอลูบมือไปตามแขน ราวกับจะระลึกสัมผัสของเนื้อผ้าบนผิว กิโมโนที่ดิฉันสวม แม้จะงดงาม ก็ไม่ใช่ชุดที่สบายที่สุดสำหรับโอกาสเช่นนั้น ผ้าชั้นในซึ่งน่าจะเป็นป่านหรือลินิน หยาบและระคายผิวทุกครั้งที่ขยับตัว โดยเฉพาะเพราะเหงื่อ

มาโยโกะทำท่าเกาเบาๆ อย่างไม่ให้ใครเห็น สีหน้าสะท้อนความอึดอัดที่เพิ่มขึ้น ดิฉันรู้สึกยุบยิบและคันจนทนไม่ได้ไปทั่วผิว ทำให้อยากเกาอยู่ตลอดเวลา

จากนั้นสายตาของเธอก็เลื่อนไปยังเสื้อผ้าในจินตนาการ กิโมโนยังประดับด้วยงานปักอันซับซ้อนและลวดลายโลหะ เครื่องประดับเหล่านี้ แม้จะวิจิตร ก็ทำให้ชุดหนักและเทอะทะ ดิฉันรู้สึกขยับตัวไม่ถนัด ราวกับน้ำหนักของชุดฉุดรั้งดิฉันไว้

สุดท้าย เธอแตะเอวด้วยปลายนิ้ว โอบิ ผ้าคาดยาวที่รัดกิโมโนไว้ บีบเอวดิฉันแน่น หายใจให้เต็มปอดได้ยาก จะก้มหรือขยับตัวอย่างคล่องแคล่วก็ลำบาก ทุกการเคลื่อนไหวต้องใช้แรงอย่างมาก

ในความเงียบที่ห่อหุ้มห้อง สามารถรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยในลมหายใจของผู้ร่วมฟัง ซึ่งลึกขึ้นหรือลังเลขึ้น เมื่อความเห็นใจและความห่วงใยต่อเรื่องเล่าของมาโยโกะก่อตัว มาโยโกะบรรยายต่อด้วยน้ำเสียงของผู้ที่ผ่านการทดสอบความอดทนมาแล้ว ถึงความยากลำบากที่เธอพบเจอในการเผชิญหน้าครั้งชี้ขาดนั้น

ขณะที่ดวงอาทิตย์เคลื่อนไปบนท้องฟ้า ดิฉันเริ่มรู้สึกถึงอาการขาดน้ำ เธอกล่าว เสียงฟ้องถึงความอ่อนแรงที่เพิ่มขึ้น เพื่อบรรเทาความกระหาย ดิฉันดื่มชาทั้งถ้วยที่วางอยู่ใกล้มือจนหมด

เธอหยุดชั่วครู่อย่างครุ่นคิด ชานั้นมี... รสชาติบางอย่าง ที่บอกไม่ถูก ไม่ถึงกับอร่อยและไม่ถึงกับแย่ แค่ไม่คุ้นเท่านั้น

เธอหวนนึกถึงบรรยากาศรอบยกพื้น ตอนปลายวัน ผู้ชมมารวมตัวกันรอบยกพื้น กลายเป็นฝูงชนที่อึกทึกและใจร้อน พวกเขาจ้องมองดิฉันอย่างตั้งใจ บางคนพึมพำบทสวด บางทีอาจหวังจะมีอิทธิพลต่อผลของการประลอง

มาโยโกะหยุดชั่วครู่ สีหน้าแข็งขึ้นเล็กน้อย บางขณะ มีเกลือสาดใส่ดิฉันราวกับสายฝน ผู้ชมเป็นคนขว้างมา เม็ดเกลือกระทบกิโมโน ทำให้มันชื้นและเหนียว เธอลูบมือบนแขน ราวกับจะสัมผัสเกลือบนผิว เกลือแสบผิวดิฉันผ่านเนื้อผ้า และดิฉันเริ่มเหงื่อออกท่วมตัว เม็ดเกลือสะสมอยู่ในผม ทำให้มันหนักและยุ่งเหยิง

สายตาของเธอเลื่อนลอยไปชั่วขณะ ไม่นานหลังดื่มชานั้น ความมึนงงเล็กน้อยก็เข้าครอบงำดิฉัน ซึ่งตอนแรกดิฉันคิดว่าเป็นเพราะความร้อน แต่เมื่อมองย้อนกลับไป ดิฉันก็อดสงสัยไม่ได้... เสียงของเธอแผ่วหาย ทิ้งคำถามค้างไว้

เธอแตะใบหน้าเบาๆ ชวนให้นึกถึงความรู้สึกเจ็บปวด เม็ดเกลืออื่นๆ กระทบใบหน้าดิฉัน ทำให้ดิฉันน้ำตาไหลทั้งที่ไม่ตั้งใจ ความรู้สึกนั้นเหมือนเข็มนับพันเล่มทิ่มผิว

ด้วยน้ำเสียงเจือความโล่งใจ มาโยโกะมาถึงช่วงสำคัญของเรื่องเล่า ในที่สุด เมื่อยามเย็นเริ่มโรยตัว โกเคนินก็มาถึง การประลองที่รอคอยกันมานานกำลังจะเริ่มขึ้นเสียที

ผู้ฟังซึ่งถูกตรึงด้วยเรื่องราวของมาโยโกะ แทบจะรู้สึกถึงความทุกข์ทรมานที่เธออดทนมาได้ด้วยกายของตนเอง