บทที่ 3
ความหมกมุ่นและความฝันปริศนา

วันแล้ววันเล่า ความลุ่มหลงของยูกิที่มีต่อหมากราชากลายเป็นความหมกมุ่นอย่างแท้จริง ทุกช่วงเวลาที่ว่างถูกอุทิศให้การค้นหากลยุทธ์ใหม่ การพินิจตัวหมากที่แกะอย่างพิถีพิถัน และการซ้อมเดินหมากบนกระดาน เกมซึ่งเคยเป็นแหล่งความบันเทิงอันไร้เดียงสา เริ่มครอบครองพื้นที่สำคัญในความคิดของเธอ

ความหมกมุ่นนี้ค่อยๆ แทรกเข้าสู่ความฝันของยูกิ ทุกคืนเธอพบว่าตนถูกพาไปยังโลกแห่งฝัน ที่ซึ่งเกมมีชีวิตขึ้นมาอย่างสมจริงจนน่าประหลาด เธอเห็นตนเองนั่งอยู่ในลานโล่งกลางป่าที่อาบแสงสีเงินของดวงจันทร์ ตรงหน้าเงาร่างอันลึกลับและชวนหลงใหล

ร่างนั้นซึ่งใบหน้าซ่อนอยู่หลังหน้ากากจิ้งจอก สวมกิโมโนสีน้ำเงินยามราตรีที่ประดับลวดลายแนบเนียนซึ่งดูเหมือนเต้นระบำใต้ลำแสงจันทร์ ตัวตนนี้ซึ่งทั้งชวนอุ่นใจและเลื่อนลอย จดจ่ออยู่กับหมากราชาชุดหนึ่ง นิ้วแตะตัวหมากด้วยความสง่างามและความแม่นยำที่แทบจะเหนือธรรมชาติ

ยูกิซึ่งถูกดึงดูดเข้าหาตัวตนปริศนานี้อย่างไม่อาจต้านทาน นั่งลงตรงข้าม พร้อมจะวัดฝีมือในการประลองอันเงียบงัน ไม่มีถ้อยคำใดแลกเปลี่ยนกันระหว่างทั้งสอง มีเพียงเสียงลมกระซิบผ่านใบไม้และเสียงกระทบเบาๆ ของตัวหมาก แต่ละเกมดูเหมือนบัลเลต์อันตรึงใจ การเต้นรำของจิตใจและกลยุทธ์

คืนแล้วคืนเล่า ยูกิรู้สึกถึงสายสัมพันธ์อันลึกซึ้งกับหญิงสวมหน้ากากผู้นี้ สายสัมพันธ์ที่ดูเหมือนอยู่เหนือกำแพงของกาลเวลาและสถานที่ หญิงแปลกหน้ากลายเป็นผู้นำทางในโลกแห่งฝันนี้ พายูกิผ่านความซับซ้อนของเกม ชี้แนะกลยุทธ์ที่ไม่รู้จักและการเดินหมากที่คาดไม่ถึง

ความฝันเหล่านี้ซึ่งเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ทิ้งให้ยูกิตื่นและกระสับกระส่าย จิตใจไม่อาจละจากกระดานหมากในฝันได้ เมื่อตื่นขึ้น เธอพบว่าตัวหมากของชุดจริงขยับไปแล้ว อยู่ในตำแหน่งของเกมสุดท้ายที่เธอฝันถึง ความบังเอิญอันประหลาดนี้ยิ่งโหมความหมกมุ่น ทำให้เส้นแบ่งระหว่างความฝันกับความจริงยิ่งพร่าเลือน

พรมแดนระหว่างโลกของเธอกับโลกของหมากราชาเลือนรางลงทุกที ยูกิพบว่าตนเป็นนักโทษของปริศนาที่เธอไม่ได้กุมทั้งกติกาและผลที่ตามมา เธอจมลึกในเกมมากขึ้นเรื่อยๆ ปล่อยให้มันรุกรานความคิด ความฝัน และในไม่ช้า แม้แต่การดำรงอยู่ของเธอเอง