บทที่ 4
ความเสื่อมถอยของยูกิ

หลายสัปดาห์ผ่านไป และอาการของยูกิก็ทรุดลงเรื่อยๆ ตามนั้น สามีผู้สูงศักดิ์ของยูกิ หลังจากไปรับใช้โชกุนเป็นเวลานาน ในที่สุดก็กลับบ้าน ไม่มีสิ่งใดเตรียมเขาให้พร้อมสำหรับภาพที่รออยู่ได้

คฤหาสน์ซึ่งเคยเป็นสัญลักษณ์ของความเป็นระเบียบและความสง่างาม แทบจำไม่ได้ ร่องรอยของการละเลยมีอยู่ทุกที่ ถ้วยชาเปล่าและพัดที่กระจัดกระจายเกลื่อนโต๊ะ ขณะที่เสื้อผ้าเนื้อบางถูกทิ้งขว้าง บ้านซึ่งเคยเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและเสียงหัวเราะ บัดนี้มีแต่รอยแผลของความไร้ระเบียบอย่างลึกซึ้ง

แต่ไม่มีสิ่งใดสะดุดตาเท่าสภาพของยูกิเอง เธอนั่งขัดสมาธิบนเสื่อทาทามิในห้องเล่นหมาก ดูเหมือนขาดการติดต่อกับโลกภายนอกไปสิ้น ดวงตาซึ่งเคยสดใสและแสดงอารมณ์ บัดนี้คล้ำ ไร้ประกาย จ้องกระดานหมากราชาตรงหน้า ผมซึ่งเคยจัดแต่งอย่างประณีตพันกันยุ่งเหยิง และการแต่งกายซึ่งเคยไร้ที่ติก็ถูกปล่อยปละ ประกายของความทุกข์ระทมและความสับสนฉายอยู่ในแววตา เป็นพยานของคืนที่ไม่ได้นอนและความทรมานภายใน

สามีซึ่งถูกความกังวลอย่างลึกซึ้งเกาะกุม คุกเข่าลงข้างเธอ วางมือปลอบโยนบนไหล่ ยูกิสะดุ้งเล็กน้อย ราวกับถูกดึงกลับมาสู่ความเป็นจริงอันห่างไกลอย่างฉับพลัน

ยูกิ เกิดอะไรขึ้น? เขาถาม น้ำเสียงเจือความห่วงใยอย่างลึกซึ้ง

ยูกิเงยหน้ามองเขา พยายามเอ่ยถ้อยคำ แต่เสียงของเธอแผ่วเบา ลังเล ฟ้องถึงความเหนื่อยล้าและความสับสนที่กัดกินเธอ ประโยคของเธอขาดเป็นห้วงๆ สะท้อนจิตใจที่ว้าวุ่นและอ่อนล้า

ตอนนั้นเองสามีจึงตระหนักด้วยความสยดสยองถึงขนาดของสถานการณ์ หญิงสาวผู้กระฉับกระเฉงและร่าเริงที่เขาจากมา กลายเป็นเพียงเงาของตนเอง ถูกจองจำอยู่ในโลกภายในอันมืดมน ถูกหลอกหลอนด้วยความฝันที่ค่อยๆ ขโมยพลังและสติสัมปชัญญะของเธอไป

ด้วยความมุ่งมั่นจะหาทางออก เขาเริ่มมองหาความช่วยเหลือ เขานึกถึงพระนักปราบวิญญาณรูปหนึ่งซึ่งเลื่องชื่อด้านปัญญาและความรู้เรื่องโรคภัยของจิตวิญญาณ เขาหวังว่าบางทีผู้ทรงปัญญารูปนี้อาจปลดปล่อยยูกิจากเงื้อมมือของคำสาปประหลาดที่ดูเหมือนผูกอยู่กับหมากราชาได้

สามีซึ่งขับเคลื่อนด้วยทั้งความมุ่งมั่นและความหวัง รีบตระเตรียมการสำหรับการมาเยือนของพระรูปนั้น หวังอย่างแรงกล้าว่าท่านจะนำแสงสว่างมาสู่ความมืดที่ห่อหุ้มยูกิไว้